บทที่ 189 เรื่องของแม่ม่ายข่ง
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็รู้อะไรบางอย่างในใจ
ระหว่างทางไปหมู่บ้านจางหนิง ตวนอู่และจงชิวเห็นว่าหลี่เยว่หานเบื่อหน่าย พวกเขาจึงเริ่มทำความคุ้นเคยกับเธอ และเล่าเรื่องซุบซิบมากมาย เกี่ยวกับหมู่บ้านจางหนิง หนึ่งในนั้นคือเรื่องของแม่ม่ายฉางและแม่ม่ายข่ง
เมื่อพวกเขามาถึงหมู่บ้านจางหนิงครั้งแรก เนื่องจากทั้งคู่เป็นม่าย แม่ม่ายฉางและแม่ม่ายข่งก็มาพบหลี่เยว่หาน และพยายามพูดจาดูถูกเธอ เพื่อไม่ให้เธอไปยุ่งกับผู้ชายในหมู่บ้าน หลี่เยว่หานจึงระวังตัวไว้แล้ว
หลังจากที่หลี่เยว่หานส่งตวนอู่และจงชิวออกจากหมู่บ้านเมื่อวานนี้ เธอก็เห็นแม่ม่ายฉางเข้าไปในบ้านของแม่ม่ายข่ง แม้ว่าเธอจะรู้ว่าการแอบฟังเป็นเรื่องไม่ดี แต่หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงไปยืนอยู่นอกประตู แล้วแอบฟังอยู่พักหนึ่ง
แต่ทั้งสองพูดด้วยเสียงที่เบามาก หลี่เยว่หานจึงได้ยินเพียงว่าพวกนางกำลังจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของหลี่เยว่หาน และจะสร้างปัญหาให้เธอ เธอคิดว่าพวกนางจะแค่วางแผนปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับตัวเธอ จึงไม่ได้จริงจังมากนัก
สิ่งที่หลี่เยว่หานไม่คาดคิดก็คือพวกนางสมคบคิดกันวางยาเธอจริง ๆ
วางยา วางยา วางยา
หลี่เยว่หานรู้สึกปวดหัวเมื่อนึกถึงสองคำนี้ “โง่หรือเปล่า? ต่อให้ท่านจะวางยาข้าได้จริง ๆ แล้วท่านจะเปิดประตูบ้านของข้าให้ทุกคนได้เห็นข้าทำเรื่องโง่เขลางั้นหรือ? หากข้าขาดสติ คิดหรือว่า
