ข้าจะไว้ชีวิตท่าน?”
แม่ม่ายข่งกลัวมาก นางกลัวจนแทบสิ้นสติ เมื่อหลี่เยว่หานใช้มีดข่มขู่นาง นางน้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว “พี่… พี่ฉางบอกว่าจะหา… หาผู้ชายมาให้…”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็บันดาลโทสะทันที!
ใครไม่รู้บ้างว่าเธออยู่กับหลิงซีสองคนในบ้าน! หากเธอไม่ระวังตัว แล้วถูกแม่ม่ายข่งวางยา และแม่ม่ายฉางพาผู้ชายเข้ามา เธอก็คงแสดงพฤติกรรมทางเพศต่อหน้าหลิงซีไปแล้ว!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็โกรธมาก “ข้าคิดว่าเราทุกคนเป็นสตรีด้วยกัน และไม่มีผู้ชายในบ้านเหมือนกัน ก็น่าจะเห็นใจกันมากกว่านี้ แต่ข้าไม่ได้คาดหวังเลยว่าพวกท่านสองคนจะใจร้ายถึงเพียงนี้!”
เมื่อพูดจบ หลี่เยว่หานก็ดึงแม่ม่ายข่งขึ้นมาจากพื้น “ไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน! ข้าไม่เชื่อว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะปล่อยให้ท่านรังแกผู้หญิงที่มีลูกเช่นข้าแบบนี้!”
เมื่อได้ยินว่าจะไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน แม่ม่ายข่งตกใจจนขาอ่อนลุกไม่ขึ้น แล้วร้องไห้คร่ำครวญขอความเมตตา “น้องหาน น้องหาน ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว ครั้งนี้ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด ข้าสัญญา… ข้าสัญญาว่าจะไม่อยู่กับพี่ฉางอีกต่อไป ข้าจะไม่มีเจตนาไม่ดีอีกต่อไปแล้ว!”
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ จะทำตัวเหมือนจินเสวี่ยเอ๋อร์ได้อย่างไร!
“หยุดร้องไห้ได้แล้ว!” หลี่เยว่หานตะคอกด้วยความโกรธ “หากท่านร้องไห้อีกครั้ง ข้าจะเปิดประตู แล้วบอกทุกคนว่าเจ้าวางแผนการวางยาข้า!”
หลังจ
