จะทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้!
“พี่ฉาง ท่านคิดว่าเราจะทำให้ทุกคนเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้อย่างไร?” แม่ม่ายข่งถามแม่ม่ายฉาง
เมื่อเห็นว่าแม่ม่ายข่งติดเบ็ดแล้ว แม่ม่ายฉางก็แสร้งทำเป็นยิ้มมีเลศนัย แล้วหยิบถุงกระดาษใบเล็กออกมาจากที่เอว “นี่เป็นของดีที่ข้าซื้อมาในราคาแพงมาก เพียงแค่เล็กน้อยก็ทำให้คนคลุ้มคลั่งแทบตายได้ มันจะทำให้ภาพลักษณ์ดูดีของนางหายไปแน่นอน!”
หลังจากได้ยินสิ่งที่แม่ม่ายฉางพูด แม่ม่ายข่งก็กลับมารู้สึกตัว “นี่… นี่จะทำได้อย่างไร! เราจะไม่ทำให้นางเปิดเผยหางจิ้งจอกของตัวเองหรอกหรือ? แต่… การวางยาคนเป็นเรื่องร้ายแรงนะ!”
“เจ้ายังคิดเรื่องศีลธรรมอยู่อีกหรือ?” แม่ม่ายฉางมองแม่ม่ายข่ง “ลองคิดดูสิ ตั้งแต่หานเยว่ย้ายมาที่หมู่บ้านของเรา ผู้ชายเหล่านั้นมาที่บ้านเราน้อยลงกี่ครั้งแล้ว? มีผู้ชายกี่คนที่กำลังพยายามเอาใจนังหญิงชั่วหานเยว่คนนั้น? ฤดูร้อนกำลังจะมาถึง เจ้าไม่คิดจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ในช่วงหน้าร้อนนี้แล้วหรือ?”
หลังจากที่แม่ม่ายฉางถาม แม่ม่ายข่งก็เริ่มลังเล
อันที่จริงนับตั้งแต่ผู้หญิงที่ชื่อหานเยว่คนนี้ย้ายมาที่หมู่บ้านจางหนิง ภรรยาทุกคนในหมู่บ้านต่างก็ระแวงสามีตัวเอง ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้หน้าตางดงามมาก
ตอนแรกแม่ม่ายข่งเคยติดต่อหานเยว่เพื่อชวนให้มาทำธุรกิจร่วมกัน เพราะอย่างไรเสีย แม้หมู่บ้านจางหนิงจะมีคนมาก แต่ก็มีแค่พวกนางสามคนที่เป็นแม่ม่าย
ทว่
