บทที่ 184 มาถึงหมู่บ้านจางหนิง
หลี่เยว่หานนั่งอยู่บนรถม้า ชะโงกหน้าออกจากหน้าต่าง มองดูร่างของเมิ่งฉีฮ่วนค่อย ๆ กลืนหายไปกับความมืดมิดยามราตรี จนมองไม่เห็นเขาอีกต่อไป
นางรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
ก่อนออกเดินทาง เมิ่งฉีฮ่วนบอกว่าหลังจากที่เธอไปถึงแล้ว เขาจะส่งจดหมายถึงเธอ แต่เมิ่งฉีฮ่วนจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอไปถึงที่นั้นแล้ว?
อีกทั้งเหตุใดเขาถึงบอกว่าเวินเทียนเหล่ยจัดการทุกอย่างให้แล้ว ทั้งยังบอกว่าอย่าเข้าใกล้เวินเทียนเหล่ยมากเกินไป?
หลี่เยว่หานเต็มไปด้วยความสงสัย และตัดสินใจว่าเมื่อมีโอกาสตนจะต้องคุยกับเมิ่งฉีฮ่วนให้รู้เรื่อง
“ท่านอาหญิงทนทิ้งท่านอาไปไม่ได้หรือเจ้าคะ?” หลิงซีเห็นหลี่เยว่หานหันไปมองด้วยสีหน้าเศร้า จึงเอ่ยถามขึ้น
หลี่เยว่หานอุ้มหลิงซีมานั่งตัก แล้วถามว่า “หลิงซีทนทิ้งท่านอาไปได้หรือไม่?”
หลิงซีส่ายหน้า แล้วพูดว่า “ทิ้งไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านอาจะต้องลำบากเป็นแน่ หากไม่มีท่านอาหญิงอยู่เคียงข้าง”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจเบา ๆ “เจ้ายังเด็กนัก แต่มีเหตุผลมาก เมื่อเปรียบเทียบกับเจ้าแล้ว ดูเหมือนว่าท่านอาหญิงจะโง่เขลาไปเลย”
“ท่านอาหญิงไม่ได้โง่เขลา แค่คิดช้าเจ้าค่ะ” หลิงซีพูดขณะซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลี่เยว่หาน “จากนี้ไป พวกเราจะไปอยู่แปลกที่กันแล้ว!”
“หลิงซีกลัวหรือไม่?”
“หากมีท่านอาหญิงอยู่ด้วย หลิงซีก็ไม่กลัว!”
……
รถม้าเดินทางนานกว่าครึ่งเดือน ก่อนจะหยุดอยู่นอก
