บทที่ 183 กล่าวอำลา
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะปักใจเชื่อหรือไม่ เพราะข้าเองก็ยากที่จะเชื่อในตอนแรก” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ย “เมื่อข้ามายังหมู่บ้านไป๋อวิ๋นครั้งแรก ยังไม่ค่อยคุ้นชินกับหุบเขา มีอยู่ครั้งหนึ่งข้าเดินเข้าไปในป่าและหลงทางอยู่ในนั้น ซ้ำยังเจอฝูงหมาป่า สุดท้ายจึงตกหน้าผาไป หลังจากฟื้นขึ้นมา ก็ได้พบเจ้า”
“?” หลี่เยว่หานยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด
“ครั้งนั้นเจ้าแต่งกายในชุดที่ปกคลุมทั้งแขนและขาอย่างมิดชิด ข้าจึงแอบคิดว่าเจ้าอาจเป็นนักฆ่า” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว พลางคว้ามือของหลี่เยว่หานมาจับไว้ “ตอนนั้นเจ้าบอกข้าว่า ไม่ต้องกังวลไป ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว และเจ้ากับพรรคพวกก็แยกย้ายกัน เมื่อท้องฟ้าสว่างเจ้าจึงพาข้าออกไปด้วยกัน ตอนนั้นผมของเจ้าไม่ได้ยาวมาก ทั้งยังเปียกโชกไปเสียหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะเช็ดมันให้แห้ง และให้ยาข้าแทน มันเป็นสุรา กลิ่นฉุนมาก”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ดวงตาของหลี่เยว่หานก็เบิกกว้าง
นางคิดออกแล้ว! นางนึกขึ้นได้แล้ว!
ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มเป็นอาสาสมัครครั้งแรก โดนแยกออกจากทีมอาสาสมัครในป่าฝนเขตร้อนในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฝนเริ่มตกหนักในกลางดึก ระหว่างหาที่หลบ เธอก็ได้พบกับชายคนหนึ่งที่แต่งตัวค่อนข้างโบราณ!
เธอใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อพาคนคนนั้นเข้าไปหลบในถ้ำ ชายคนนั้นมีบาดแผลเต็มตัว เห็นได้ชัดตั้งแต่แวบแรกว่าตกลงมาจากที่สูง ในยุคที่การช่วยชีวิตผู้คนมีความสำคัญยิ่ง หลี่เย
