กนัก”
“ได้ขอรับ พวกข้าน้อยจะจัดการเดี๋ยวนี้!”
หลังจากที่เด็กหนุ่มทั้งสองตอบรับ พวกเขาก็โค้งคำนับ แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ขณะมองแผ่นหลังของพวกเขา หลี่เยว่หานก็ถามคนขับรถม้าว่า “เจ้ารู้จักพวกเขาหรือไม่?”
“รู้จักขอรับ พวกเขาเป็นคนของนายน้อยเวิน” คนขับรถม้าคนนี้ได้รับการคัดเลือกเป็นพิเศษมาจากเมิ่งฉีฮ่วน เขาสามารถรับส่งนางและหลิงซีได้เป็นอย่างดี กล่าวได้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนช่างเอาใจใส่จริง ๆ
ด้วยความช่วยเหลือของเวินเทียนเหล่ย ไม่นานหลี่เยว่หานกับหลานสาวก็ได้ย้ายเข้าไปในหมู่บ้านจางหนิงที่อยู่ไม่ไกล หลี่เยว่หานเปลี่ยนชื่อเป็นหานเยว่ ส่วนหลิงซีเปลี่ยนชื่อเป็นหลิงตัง
เด็กหนุ่มสองคนของเวินเทียนเหล่ย คนหนึ่งชื่อตวนอู่ อีกคนหนึ่งชื่อจงชิว บอกกับหลี่เยว่หานว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางจะเป็นหญิงม่ายชื่อหานเยว่ สามีของนางเป็นคนสกุลฉี ชื่อของเขาคือฉีต้าจ้วง เขาป่วยเป็นไข้ทรพิษและเสียชีวิตกลางทาง
หลังจากที่หลี่เยว่หานและหลิงซีจดจำตัวตนที่เตรียมไว้ ตวนอู่และจงชิวก็เรียกเกวียนโทรม ๆ โดยใช้ประโยชน์จากเวลาที่ยังเช้าอยู่ พาหลี่เยว่หานและหลิงซีเดินทางเข้าไปในหมู่บ้านจางหนิง และมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
เห็นได้ชัดว่าตวนอู่และจงชิวมีการวางแผนไว้นานแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาของเขารออยู่ที่บ้านก่อนเวลา เมื่อพวกเขาเห็นหลี่เยว่หานลงจากเกวียนวัว โดยมีหลิงซีอยู่ในอ้อมแขน ทุกคนก็ทักทายนา
