บทที่ 180 สหายเมิ่ง ขอแสดงความเสียใจด้วย
เมื่อทุกคนได้ยินที่ซุนไท่กงเอ่ย จึงพากันเข้ามาช่วย
ไม่นานนัก แคร่ไม้ก็ถูกจัดเตรียมขึ้นในลานบ้านของสกุลเมิ่ง ท่านหมอเฉินอุ้มร่างของหลี่เยว่หานขึ้นพาดบ่า ส่วนมู่ชวนก็จับมือของหลิงซีเอาไว้ตลอด ก่อนจะวางร่างแต่ละคนลงบนแคร่ไม้
บ้านสกุลเมิ่งเต็มไปด้วยแสงสว่าง ทุกคนจึงมองเห็นว่าใบหน้าของหลี่เยว่หานและหลิงซีกลายเป็นสีคล้ำ ประหนึ่งร่างไร้วิญญาณไม่มีผิด แม้แต่บ้านที่ตามปกติแล้วไม่ค่อยได้คบค้ากันสักเท่าไหร่ ยังพากันโศกเศร้า
“วันนี้เมื่อตอนเที่ยง หลี่เยว่หานก็ซื้อไก่จากบ้านข้าไปด้วย บอกว่าจะนำไปใช้ทำน้ำแกงบำรุงให้สหายเมิ่ง ผู้ใดจะทันคาดคิด…”
จินเสวี่ยเอ๋อร์เห็นว่าหลี่เยว่หานและหลิงซีสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ ก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ดวงตากลมโตฉายแววความว่างเปล่า ไม่ทราบเลยว่ากำลังคิดการณ์อันใด
หากแต่หวังเหอฮวาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างองอาจ พลางยกนิ้วมือยื่นเข้าไปตรวจดูลมหายใจของหลี่เยว่หาน ก่อนจะตกใจจนเซถอยหลัง “เหตุใด… เหตุใดจึงตายจริง ๆ …ข้าบอกนางแล้วแท้ ๆ นางเองก็ทราบดี…”
“จริงสิ” หวังเหอฮวาเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะไปยืนขวางหน้าซุนไท่กง “ในตอนนั้น หลี่เยว่หานได้ลองตรวจดูแล้วว่าคำพูดของข้าเชื่อถือได้หรือไม่ จึงได้ไปซื้อไก่มาหนึ่งตัวจากบ้านของจวี๋ฮวาที่อยู่ถัดจากกัน หลังจากกินเนื้อตุ๋นได้ไม่นานไก่ตัวนั้นก็น้ำลายฟูมปากและตายไป ข้าจะไปตรวจดูไก่ที่ฝังเอาไว้ใน
