สวนหลังบ้าน”
“พี่เหอฮวา! ท่านอยากให้บ้านข้ากลายเป็นเช่นไรจึงจะพอใจท่านกัน!” มู่ชวนเอ่ยขณะยืนปาดน้ำตา “สวนหลังบ้านเป็นที่ที่อาหญิงของข้าชอบปลูกของที่เอาไว้ใช้ทำอาหารตลอด แล้วจะฝังไก่ที่ตายด้วยยาพิษลงในนั้นได้อย่างไร? เช่นนั้นแล้วปุ๋ยดินในสวนหลังบ้านก็จะปนเปื้อนพิษไปเสียหมดมิใช่หรือ!”
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้… ข้าบอกนางแล้ว… เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…” ท่าทางของหวังเหอฮวาดูแทบไม่อยากจะเชื่อ ในเวลาต่อ นางก็เป็นลมหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของคนใช้ที่นางพามาด้วย
“ดึกมากแล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนเสียเถิด พรุ่งนี้พ่อหนุ่มเมิ่งก็กลับมาแล้ว บ้านสกุลเมิ่งจะได้สะสางทุกอย่าง ถึงเวลานั้นคงต้องวอนขอความช่วยเหลือจากทุกคนแล้วล่ะ” ซุนไท่กงกล่าวพลางถอนหายใจก่อนจะก้าวเดินออกไปพร้อมไม้เท้าค้ำยันคู่กาย
ส่วนมู่ชวนยืนอยู่กับ ‘ศพ’ ทั้งสองร่าง โดยร่างหนึ่งตัวใหญ่ส่วนอีกร่างตัวเล็ก ท่าทางเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในมือยังคงจับด้ามขวานเอาไว้แน่น หลิวโหย่วฉายเกลี้ยกล่อมเขาอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมวางมันลง กลับจ้องมองไปยังจินสวี่ยเอ๋อร์ด้วยแววตาโกรธแค้น
มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอันเงียบสงบ ตลอดทั้งคืนนี้ บ้านสกุลเมิ่งเต็มไปด้วยแสงสว่าง ทุกคนเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน
ท่านหมอเฉินใช้ข้ออ้างเรื่องที่เมิ่งฉีฮ่วนยังไม่กลับมา จึงจำเป็นต้องพักค้างแรมอยู่กับมู่ชวนและหลิวโหย่วฉายตลอดทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงของ
