งฉีฮ่วนรู้สึกสับสน
“เยว่หานเป็นบุตรสาวบุญธรรมของตระกูลหลิ่ว จึงต้องส่งคนไปแจ้งข่าวให้ตระกูลหลิ่วทราบด้วย” ซุนไท่กงเอ่ยอธิบาย
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนดูนิ่งสงบมากกว่าบุคคลภายนอกอยู่ไม่น้อย
แต่ความเจ็บปวดจากการสูญเสียภรรยากลับเขียนไว้บนใบหน้าอย่างชัดเจน เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นจึงจินตนาการได้ว่าจิตใจของเขาแตกสลายมากเพียงใด
เมิ่งฉีฮ่วนเข้าใจคำพูดของซุนไท่กงแล้ว จึงไม่ต้องลงมือทำสิ่งใดนอกจากนั่งอยู่บนพื้นอย่างเงียบ ๆ เขาจ้องมองไปยังร่างของหลี่เยว่หานและหลิงซีที่นอนอยู่บนนั้น มู่ชวนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ร้องไห้แล้วร้องไห้อีกจนสลบไป ตอนนี้ท่านหมอเฉินจึงต้องพาเขาเข้าไปฝังเข็มตรงลานด้านในบ้าน
อาจารย์หลี่ได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับสกุลเมิ่ง ในยามเช้าจึงพาฮูหยินของตนมายังบ้านสกุลเมิ่ง เมื่อก้าวข้ามผ่านประตูเข้ามาก็ได้เห็นภาพตรงหน้า ฮูหยินหลี่ร้องห่มร้องไห้ในทันที
อาจารย์หลี่ท่าทางสงบกว่ามาก พลางตบบ่าเมิ่งฉีฮ่วน “สหายเมิ่ง ขอแสดงความเสียใจด้วย”
