บทที่ 178 กดดันยิ่งนัก
“ท่านอาหญิง” มู่ชวนสังเกตเห็นแววตาสับสนของหลี่เยว่หาน จึงเริ่มเอ่ยอธิบาย “ท่านปู่ซุนเคยเป็นท่านราชครูมาก่อน นอกจากนี้ยังเคยเป็นที่ปรึกษาของท่านอาด้วย และท่านหมอเฉินเองก็เคยเป็นหมอหลวงเมื่อหลายก่อน หลังจากที่ท่านปู่ซุนเกษียณจึงกลับไปอยู่ที่บ้านเกิด โดยมีท่านหมอเฉินติดตามไปยังมณฑลหยงอัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงพยักหน้าอย่างประหม่า ข้อมูลที่มากล้นเมื่อต้องฟังในครั้งเดียว ทำให้สมองของนางรู้สึกสับสนไม่น้อย
“เยว่หานเอ๊ย” ซุนไท่กงมองหลี่เยว่หานด้วยสีหน้าแปลก ๆ พลางเริ่มเอ่ยอธิบาย “เจ้าไม่ต้องฝืนใจตัวเองหรอก ฮ่องเต้เองยังทรงประทับอยู่ที่นี่ การสิ้นพระชนม์ของฮ่องเต้องค์ก่อนกำลังอยู่ระหว่างการสืบสวน คนพวกนั้นจึงไม่กล้าบุกรุกเข้ามาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอย่างโจ่งแจ้ง จึงอาจอาศัยเล่ห์เหลี่ยมบางอย่างได้เพียงเท่านั้น”
“แน่นอนว่า หากเจ้าต้องการไป ข้ามีหน้าที่ตัดสินใจแทนศิษย์เมิ่งอยู่แล้ว ให้เจ้าได้ไปใช้ชีวิตอย่างอิสระ ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับข้อพิพาทเหล่านี้อีก”
ในขณะที่ซุนไท่กงเอ่ยเช่นนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังหลี่เยว่หาน
มือเล็กของหลิงซีกอบกุมมือของหลี่เยว่หานเอาไว้ ใบหน้าน้อย ๆ เงยหน้าขึ้นพลางมองหลี่เยว่หาน ความลังเลปรากฏขึ้นในสายตาอย่างแข็งกล้า ชั่วขณะหนึ่งนั้น หลี่เยว่หานไม่รู้ว่าต้องทำตัวเช่นไร
ในที่สุด นางก็ได้รับรู้ความลับของเมิ่งฉีฮ่วน นอกจากนี้ยังคาดเดาได้
