ม่ทราบเหมือนกันว่า…”
ซุนไท่กงกล่าว พลางถอนหายใจ “แต่ถึงอย่างไร เจ้าก็เป็นผู้บริสุทธิ์ มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ศิษย์เมิ่งดึงเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้าไม่สามารถปล่อยให้เจ้าเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับข้อพิพาทเช่นนี้ได้อีกต่อไปแล้ว หากวันนี้เจ้าหนีไป นั่นเป็นสิ่งที่สมควร หลังจากศิษย์เมิ่งกลับมาแล้ว ข้าจะให้เขารีบพาเด็กทั้งสองหนีไปเช่นกัน”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ซุนไท่กงเอ่ย หลี่เยว่หานจึงหันมองไปยังมู่ชวนและหลิงซีอีกครั้ง แววตาส่องประกายความตั้งมั่นก่อนจะหันไปเอ่ยว่า “ข้างนอกลือกันว่าข้าและหลิงซีต่างถูกวางยา เช่นนั้นแล้ว เหตุใดท่านจึงไม่ให้ข้ากับหลิงซีไปด้วยกันเล่า”
“ทำเช่นนั้นมิได้หรอก” ซุนไท่กงเอ่ยปฏิเสธ “หลิงซีเคยโดนวางยาตั้งแต่อยู่ในพระครรภ์ของเสด็จแม่ เมื่อตอนถือกำเนิดคลอดออกมา ร่างกายจึงมีพิษค้างอยู่ภายในตัว ยาพิษนั้นจะเริ่มออกฤทธิ์เมื่อหลิงซีอายุได้ห้าขวบ ต้องแช่ร่างกายในน้ำพุแห่งจิตวิญญาณจึงจะสามารถหาทางถอนพิษได้ หากเจ้าพานางไปด้วย ชีวิตของนางเองก็จะเป็นอันตราย หากวันใดพิษเริ่มออกฤทธิ์แล้ว มันคงยากหากจะรับมือ”
