บทที่ 169 สุนัข
ทั้งสองเร่งฝีเท้ากลับบ้าน หลี่เยว่หานรีบเข้าไปในห้องของจินเสวี่ยเอ๋อร์โดยไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นระเบียบเรียบร้อย และไม่มีอะไรหายไป
ตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนออกมาจากห้องของตนแล้วพูดว่า “สิ่งของในห้องของข้าวางผิดที่ไปหมด แม้กระทั่งผ้าห่มก็ถูกแยกออกจากกัน”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ผลักเมิ่งฉีฮ่วนออกไปแล้วรีบเข้าไปในห้องของเขา เมื่อเปิดลิ้นชัก หญิงสาวก็เห็นว่าลัญจกรหยกปลอมยังคงวางอยู่ในลิ้นชักโดยไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวใด ๆ
“นางคงไม่พบลัญจกรหยกในห้องของท่าน นางจึงลักพาตัวหลิงซีไป และต้องการให้ท่านแลกเปลี่ยนลัญจกรหยกกับเด็ก!” หลี่เยว่หานคว้ามือเมิ่งฉีฮ่วนอย่างร้อนใจ “ข้าควรจะทำอย่างไรดี! หลิงซีจะมีอันตรายหรือไม่!”
“เรารู้จุดประสงค์ของนางแล้ว ตอนนี้หลิงซีคงยังไม่มีอันตรายใด ๆ” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวโดยคีบกระดาษไว้ระหว่างนิ้วของเขา “ข้าจะไปที่หมู่บ้านเพื่อดูว่ามีใครเห็นจินเสวี่ยเอ๋อร์กับหลิงซีหรือไม่ ส่วนเจ้ารอข่าวอยู่ที่บ้าน”
“ข้าจะไปกับท่านด้วย!” หลี่เยว่หานจับแขนเมิ่งฉีฮ่วนกลับ
เมิ่งฉีฮ่วนหยุด ก่อนจะปลอบใจหลี่เยว่หาน โดยพูดว่า “เด็กดี รออยู่ที่บ้านเถอะ ถ้านางให้คนมาส่งข้อความ เจ้าก็จดไว้ให้เร็วที่สุด”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าเมิ่งฉีฮ่วนพูดถูก ดังนั้นเธอจึงไม่ยืนกรานอีกต่อไป
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนออกไปแล้ว หญิงสาวก็เดินไปรอบ ๆ ลานอย่างกังวลใจ
ตอ
