นนี้เป็นเวลาเลิกเรียนและเวลาอาหาร ทุกคนในหมู่บ้านจึงพากันกลับบ้าน ด้านนอกมีเสียงดังจอแจจากการพูดคุย
เมื่อมู่ชวนเข้าประตูมา เขาก็บังเอิญเห็นท่าทางกังวลของหลี่เยว่หาน จึงอดที่จะขมวดคิ้วและถามไม่ได้ว่า “อาหญิง เกิดอะไรขึ้นขอรับ?”
หลังจากได้ยินเสียงของเขา หลี่เยว่หานก็กลับมามีสติอีกครั้ง
ปกติแล้วมู่ชวนรักหลิงซีมากที่สุด ถ้ารู้ว่าเด็กหญิงหายไป ไม่รู้ว่าต่อไปเขาจะทำอย่างไร
หลี่เยว่หานพยายามสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด “ไม่มีอะไร ข้าแค่คิดว่าทำไมวันนี้อาเมิ่งของเจ้าถึงยังไม่กลับมา”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ มู่ฉวนก็เอียงศีรษะด้วยความสับสน “ข้าเพิ่งเจออาเมิ่งระหว่างทางกลับ เขาก็ดูกังวลเช่นกัน ข้าถามแล้วเขาก็บอกว่าหาท่านไม่เจอ เกิดอะไรขึ้นกับพวกท่านสองคน??”
หลี่เยว่หานสะดุ้ง เธอไม่คิดว่ามู่ชวนจะพบเมิ่งฉีฮ่วนระหว่างทางกลับ ตอนนี้ตนไม่รู้จะตอบอย่างไรแล้ว
“มีอะไรเกิดขึ้นกับหลิงซีหรือเปล่าขอรับ?” มู่ชวนสังเกตและเห็นว่าความวิตกกังวลของหลี่เยว่หานดูเหมือนจะไม่ได้เสแสร้ง
“…ใช่” หลี่เยว่หานพยักหน้าอย่างจนใจ “แต่อย่ากังวลไป ท่านอาเจ้ากับข้าจะพานางกลับมาให้เร็วที่สุด”
พอได้ยินประโยคนี้ มู่ชวนก็วางย่ามใส่ตำราของเขาลงอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหยิบนกหวีดที่มีเอกลักษณ์ออกมาแล้วเป่าอยู่ครู่หนึ่ง
หลี่เยว่หานไม่รู้ว่ามู่ชวนกำลังทำอะไรอยู่ แต่เธอกังวลมากจนไม่มีเวลาสนใจว่าเด็กชายคิดจะทำอะไร
ไม่นานหลังจากมู่ชวนเป่านกหวีดก็ม
