ีเสียงดังขึ้นนอกประตู ราวกับว่าคนข้างนอกกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น สุนัขที่มักจะเดินเล่นรอบ ๆ หมู่บ้านก็รวมตัวกันที่ลานบ้านเมิ่ง
ในหมู่บ้านมีคนเลี้ยงสุนัขกันเป็นจำนวนมาก ทุกคนต่างเลี้ยงสุนัขเฝ้ายามเพื่อป้องกันขโมย ทำให้พวกมันมีมากกว่าหนึ่งโหล
เมื่อหลี่เยว่หานเห็นสุนัขจำนวนมาก จิตใจของเธอก็บ้าคลั่ง หญิงสาวไม่พูดอะไร แต่เอาตัวขวางหน้ามู่ชวนไว้แล้วพูดว่า “มู่ชวน เจ้าไปที่ลานด้านใน อาหญิงจะไล่สุนัขเหล่านี้ออกไปก่อน”
แต่มู่ชวนกลับเดินออกมาจากด้านหลังหลี่เยว่หาน ในมือของเขาถืออะไรบางอย่างไว้ ภายใต้การจ้องมองอย่างประหม่าของหญิงสาว เด็กชายเดินมาข้าง ๆ สุนัขนำทางตัวใหญ่ที่สุดและวางสิ่งของไว้ใต้จมูกมัน
สุนัขนำทางดมและเงยหน้าขึ้นมองมู่ชวน
จากนั้นสุนัขตัวอื่น ๆ ก็เข้ามาดมมือของเด็กชาย
“ไปหามัน!” มู่ชวนสั่ง พวกสุนัขที่นำโดยสุนัขนำทางออกจากประตูบ้านเมิ่งไปอย่างเป็นระเบียบ และวิ่งไปทั่วทุกทิศทาง
เมื่อเห็นฉากนี้ หลี่เยว่หานก็ตกใจ “มู่ชวน นี่ นี่”
หลี่เยว่หานเห็นว่าสิ่งที่มู่ชวนถืออยู่ในมือคือถุงหอมที่ทำจากเครื่องเทศที่ตนทำฆ่าเวลาเมื่อคราวก่อน ตอนนั้นหญิงสาวต้องนอนอยู่บนเตียงและซ่อนตัวอยู่ที่บ้าน เพื่อหาอะไรให้เธอทำฆ่าเวลา เมิ่งฉีฮ่วนจึงซื้อสมุนพรหอมจำนวนมากจากอำเภอและขอให้เธอช่วยทำถุงหอม
เธอเติมผงเครื่องเทศทั้งห้าลงในวัตถุดิบทำถุงหอมที่เมิ่งฉีฮ่วนซื้อมา เมื่อมันเปื้อนกลิ่นแล้วก็ก็ยากที่จะ
