ล้างออก เพราะใส่ผงเครื่องเทศทั้งห้าไม่มาก ปกติแล้วจึงไม่ได้กลิ่นกัน
แต่สุนัขมีจมูกที่อ่อนไหว พวกมันสามารถแยกแยะกลิ่นเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย
“ก่อนที่อาหญิงจะมา ข้ากังวลว่าหลิงซีจะหลงทาง จึงจงใจทำความคุ้นเคยกับสุนัขในแต่ละบ้าน พวกมันจะตามกลิ่นของถุงหอมเพื่อไปหาหลิงซีขอรับ” มู่ฉวนพูดอย่างสงบและเก็บนกหวีดสุนัขลง
ภาพตรงหน้าชวนทำให้หลี่เยว่หานประหลาดใจมากจนไม่รู้จะพูดอะไรไปพักหนึ่ง
หลังจากนั้นไม่นาน เมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมาพร้อมจับตัวจินเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ และอุ้มหลิงซีที่กำลังหลับไว้ในอ้อมแขนของเขา
ด้านหลังของชายหนุ่มก็มีฝูงสุนัขตามกลับมาด้วยเช่นกัน
มู่ชวนเอาเนื้อแห้งให้พวกสุนัขกิน พวกมันรีบพุ่งเข้ามาคาบอาหาร ก่อนจะแยกย้ายไป
ตอนนี้จินเสวี่ยเอ๋อร์ที่ถูกโยนลงบนพื้นเริ่มขยับตัว
นางเพิ่งวิ่งไปถึงสถานที่ซึ่งไม่ไกลจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมากนัก แต่ไม่นานก็ถูกเมิ่งฉีฮ่วนไล่ตามมาก่อนที่จะได้ติดต่อกับคนมารับ หญิงสาวต้องการจะวิ่งหนี แต่สุนัขหลายสิบตัวที่ติดตามชายหนุ่มมาก็เข้ามาขวางทางไว้ ทำนางตกใจมากจนขาพลิก
ดังนั้นอย่าพูดถึงการวิ่งเลย กระทั่งเดินก็ยังยาก!
“ทำไมเจ้าถึงลักพาตัวหลิงซี!” แม้หลี่เยว่หานจะโกรธมาก แต่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรจินเสวี่ยเอ๋อร์ กลับไปสังเกตดูหลิงซีก่อน เมื่อแน่ใจว่านางเพียงแค่หลับไป จึงหันมาตั้งคำถามกับอีกฝ่าย
มือของจินเสวี่ยเอ๋อร์ถูกเมิ่งฉีฮ่วนมัดเอาไว้ด้านหลัง ดังนั้นจึงไม่สามารถขยับได้ นางทำ
