ได้เพียงดิ้นรนและนั่งบนพื้น ฝนดอกหลี*[1] โปรยบนใบหน้าของนาง “ข้าถูกกล่าวหา ข้าจะลักพาตัวหลิงซีไปได้อย่างไร! หลิงซีกลับมาเอาน้ำ พอได้น้ำแล้ว นางบอกว่าอยากให้ข้าไปส่ง ดังนั้นข้าจึงตามนางไป แต่พอเดินอยู่ดี ๆ ก็หลงทาง!”
“ทำไมหลิงซีถึงง่วงขนาดนี้?” หลี่เยว่หานกัดฟันด้วยความโกรธ ตอนนี้มีคนจำนวนมากเฝ้าดูความตื่นเต้นอยู่นอกประตู เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาพร้อมกับจินเสวี่ยเอ๋อร์ ชายหนุ่มไม่ได้หลีกเลี่ยงที่จะไม่ทำให้ผู้คนพบเห็น
“เป็นเรื่องปกติไม่ใช่รึที่เด็ก ๆ จะเหนื่อยหลังจากเดินทางไกล?” จินเสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้และพูดว่า “น้องสะใภ้ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า แต่เจ้าไม่สามารถใส่ร้ายข้าได้ ข้า… ข้ายังคงเป็นแม่เล็กของพวกเด็ก ๆ นะ!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็โกรธมากจนอยากจะตบนาง แต่ถูกมู่ชวนหยุดไว้
“แม่เล็ก ไปซะเถอะ” มู่ชวนพูดอย่างเย็นชา “แม้ในอดีตเจ้าจะเป็นอนุของพ่อข้า แต่ครอบครัวของเราไม่มีอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้พวกเราพี่ชายน้องสาวต่างก็ถูกเลี้ยงดูโดยอาเมิ่ง จึงไม่เหมาะที่จะสนับสนุนผู้อื่น ตั้งแต่เจ้ามา หลิงซีก็ประสบอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่า สำหรับพวกเรามันยากจริง ๆ ที่จะไม่สงสัยเจ้า”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็ทำหน้าบึ้ง
สุดท้ายมู่ชวนก็ยังเด็ก คำพูดจึงยังปรานี ถ้าหลี่เยว่หานเป็นคนพูดคำเหล่านี้ เธอคงจะด่าจินเสวี่ยเอ๋อร์จนอีกฝ่ายไม่สามารถผายลมออกมาได้อีกแน่!
[1] ฝนดอกหลี มาจากสำนวน ดอกหลีต้องฝ
