บทที่ 167 ความโศกเศร้าและความคับข้องใจ
ลานชั้นใน
หลิงซียังคงหวาดกลัว ทันทีที่มู่ชวนเข้ามา นางก็หลั่งน้ำตาด้วยความคับข้องใจ นางไม่ได้บอกว่าตนเองตกลงไปในน้ำได้อย่างไร เด็กหญิงเอาแต่พูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับจินเสวี่ยเอ๋อร์ให้พี่ชายฟัง
เช่นเรื่องที่อีกฝ่ายตบหน้าหลี่เยว่หาน
มู่ชวนเคารพหลี่เยว่หานมาก เมื่อเขาได้ยินว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์ตบหน้าอาหญิง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาก็มืดลง “ข้าไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะดุร้ายได้ถึงขนาดนี้! อาหญิงไม่ต้องกังวลนะขอรับ ข้าจะช่วยท่านจัดการเรื่องนี้อย่างแน่นอน ข้าจะช่วยท่านตบนางกลับ!”
“พี่ชาย” หลิงซีจับมือมู่ชวน “ข้าลืมบอกไปว่าตอนที่นางตบอาหญิง อาหญิงก็ตบกลับทันที! ช่างองอาจยิ่งนัก!”
มู่ชวน “…” ข้าเกรงว่าเจ้าจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับคำว่าองอาจ
“อาเมิ่งไม่ดี เป็นอาเมิ่งที่พาแม่เล็กเข้ามา ถ้าอาเมิ่งไม่พาคนคนนี้เข้ามา อาหญิงกับหลิงซีก็คงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้!”
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนที่เข้ามาในห้องพร้อมกับอาหารได้ยินคำพูดของหลิงซี เขาก็ร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “เป็นความผิดของอาเมิ่งเอง ตอนนี้หลิงซีไม่ชอบอาเมิ่งแล้วหรือ?”
ขณะที่พูด เมิ่งฉีฮ่วนก็วางอาหารไว้บนโต๊ะในห้องของหลี่เยว่หาน
หลิงซีเอียงศีรษะและคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา “แม้อาเมิ่งจะไม่ดี แต่หลิงซีก็ยังคงชอบอาเมิ่งมาก ดังนั้นครั้งนี้จะยังไม่ตำหนิอาเมิ่ง!”
เมื่อเห็นผิวขาวซีดของหลิงซี หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะลูบผ
