มของนาง
จากที่เมิ่งฉีฮ่วนเล่า หลิงซีไม่เคยตัดผมเลยตั้งแต่เกิด เด็กส่วนใหญ่ต้องโกนผมทารกเมื่ออายุได้หนึ่งขวบ ทว่าเด็กหญิงกลับมีเส้นผมตั้งแต่ออกมาจากครรภ์มารดา ทั้งที่อายุยังน้อย แต่ผมของนางกลับยาว มีสีเข้ม และงดงามราวกับผ้าไหม
หลังจากหวีผมของหลิงซีแล้ว หลี่เยว่หานก็อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นจากเตียง วางนางไว้บนตักของตน และเริ่มเกลี้ยกล่อมให้กินข้าว
เมื่อเห็นเด็กหญิงกินอย่างเชื่อฟัง หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่มายังครอบครัวเมิ่งครั้งแรก หลี่เยว่หาน ‘โชคดี’ ที่ได้เห็นมู่ชวนเกลี้ยกล่อมหลิงซีให้กิน
อีกฝ่ายใช้วิชายุทธ์ทั้งสิบแปดกระบวนท่าแล้ว แต่หลิงซีก็แทบจะกินข้าวคำหนึ่งไม่หมด
ในตอนนั้นเมิ่งฉีฮ่วนและมู่ชวนเป็นคนทำอาหาร เมื่อรสชาติไม่ดี เด็ก ๆ ย่อมไม่ชอบมันเป็นธรรมดา
แต่ก็ลำบากจริง ๆ ที่เจอคนจู้จี้จุกจิกเหมือนหลิงซี
ต่อมาสุขภาพของหลี่เยว่หานดีขึ้น แต่หลิงซีกลับไม่ยอมกินอาหาร ดังนั้นเธอจึงเก็บอาหารไว้เองและปล่อยให้อีกฝ่ายหิว
แม้เธอจะรู้ว่าวิธีนี้ค่อนข้างสิ้นคิดและหยาบคาย แต่หลังจากทำซ้ำสองสามวัน หลิงซีก็ยอมจำนน ไม่ว่านางจะอารมณ์รุนแรงแค่ไหน ทว่าตั้งแต่นั้นมาเด็กหญิงก็ไม่จำเป็นต้องถูกใครเกลี้ยกล่อมหรือป้อนอีกต่อไป นางสามารถประพฤติตัวดีแล้วกินข้าวชามหนึ่งจนหมด
“เจ้ายืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้น?” เมิ่งฉีฮ่วนอดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานตกอยู่ในอาการมึนงงหลังจากเติมข้า
