ก ข้าเลยกลัวว่าจะตบนางตายในครั้งเดียว ดังนั้นจึงไม่ได้ใช้แรงมากนัก พอมาคิดดูแล้ว… น่าเสียดายจริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้นก็กินให้มากขึ้น” เมิ่งฉีฮ่วนพูด ภายใต้สายตาที่กระตือรือร้นของพี่ชายน้องสาว เขาใส่เนื้อชิ้นที่ใหญ่ที่สุดลงในชามของหลี่เยว่หาน
หญิงสาวไม่ได้โกรธอะไรมากตั้งแต่แรก ดังนั้นเมื่อเมิ่งฉีฮ่วนพูดเช่นนี้ เธอก็ยิ้มอย่างมีความสุข “ท่านพูดถูก ครั้งต่อไปข้าจะเข้มงวดกับนางมากขึ้น และท่านจะต้องรับผิดชอบถ้านางยังไร้ประโยชน์”
หลังจากพูดเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ก้มหน้าลงกินข้าว
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ้มอย่างจนใจพลางส่ายหัว
ทางฝั่งจินเสวี่ยเอ๋อร์…
เมิ่งฉีฮ่วนเก็บอาหารส่วนใหญ่ออกไป ในครัวจึงเหลือเพียงส่วนเล็ก ๆ ซึ่งเพียงพอสำหรับนางคนเดียว และหญิงสาวต้องทำความสะอาดห้องครัวหลังทานอาหาร จินเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกหงุดหงิดมากหลังกินอาหารเสร็จ
นางไม่เคยต้องทนทุกข์กับการถูกละเลย ทั้งต้องอดทนกับความคับข้องใจเช่นนี้มาก่อน!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ หลังจากอาหารเย็นเสร็จ ขณะที่ทุกคนกำลังนอนหลับ จินเสวี่ยเอ๋อร์หยิบนกหวีดออกมาเรียกเหยี่ยว ผูกข้อความที่เขียนไว้บนเท้าของมัน แล้วแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตน
วันชุนเฟิงกินเวลาเพียงห้าหรือหกวัน เมื่อชาวบ้านไป๋อวิ๋นแบ่งที่ดินเสร็จ ช่วงเวลาที่ยุ่งวุ่นวายของช่วงนี้ก็จะสิ้นสุดลง
หลี่เยว่หานคิดว่าถ้าเธอต้องการปลูกองุ่น ก็ไม่สามารถทำมันใน
