สวนหลังบ้านได้อย่างแน่นอน ดังนั้นหญิงสาวจึงซื้อที่ดินผืนหนึ่งจากท่านปู่ซุนมาตั้งแต่เนิ่น ๆ แม้จะไม่ใช่ทุ่งอุดมสมบูรณ์ แต่ก็เหมาะสมกับความต้องการ
หลังจากพักฟื้นได้หนึ่งวัน ทั้งหลิงซีและหลี่เยว่หานก็ไม่มีท่าทีว่าจะติดหวัด เรื่องนั้นทำให้เมิ่งฉีฮ่วนโล่งใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหลี่เยว่หานยืมวัวและแคร่มาจากครอบครัวจวี๋ฮวาที่อยู่ข้างบ้าน เธอก็ทิ้งงานบ้านทั้งหมดไว้ให้จินเสวี่ยเอ๋อร์ทำ ยกเว้นห้องครัว ไม่มีส่วนอื่นที่ถูกลงกลอนปิดไว้
จินเสวี่ยเอ๋อร์คิดว่าโอกาสของนางมาถึงแล้ว หญิงสาวรีบพุ่งเข้าไปในลานด้านใน
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าไปในบ้านเมิ่ง จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็สังเกตเห็นบางอย่างแปลก ๆ
เมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานเป็นสามีภรรยากัน แต่ทำไมพวกเขาถึงนอนแยกห้องกัน?
แต่จินเสวี่ยเอ๋อร์เดาผิดทาง นางคิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนมีความลับปิดบัง จึงไม่ได้นอนกับหลี่เยว่หาน ชายหนุ่มคงกังวลว่าหลี่เยว่หานจะค้นพบความลับหรือได้ยินคำพูดบางอย่างของเขาตอนนอน
ดังนั้น ที่แรกที่จินเสวี่ยเอ๋อร์ไปค้นหาคือห้องของเมิ่งฉีฮ่วน
น่าเสียดายที่แม้จะแยกผ้าห่มของชายหนุ่มออกมาดูแล้ว แต่นางก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการ
ไม่กี่วันหลังจากมาที่บ้านเมิ่ง จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดมาก
“แม่เล็ก อาหญิงของข้าขอให้ข้ากลับมาเอาน้ำให้นาง ท่านอยู่หรือไม่?” เสียงหลิงซีดังมาจากลานด้านนอก จินเสวี่ยเอ๋อร์หรี่ตาลงและตัดสิ
