อร์อย่างระมัดระวัง “ไม่เพียงแต่เจ้าจะพูดจาไม่ดีกับอาหญิงของข้า เจ้ายังตีนางด้วย!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของจินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที
นางวางหวีลงเบา ๆ พลางยืนขึ้น แล้วถอนหายใจ โดยทำให้ดูเหมือนพยายามกลั้นน้ำตาอย่างหนัก “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า แต่ทำไมเจ้าถึงโกหกได้ตั้งแต่อายุยังน้อย? ข้าไปตีคนเมื่อไหร่กัน? เห็นได้ชัดว่าอาหญิงของเจ้าตีข้า!”
หลังจากพูดแล้วนางก็หันหลังกลับ และเดินออกจากห้องราวกับว่านางถูกทำให้น้อยเนื้อต่ำใจเป็นอย่างมาก
เมื่อมองดูแผ่นหลังของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ้มอย่างเงียบ ๆ
“ท่านอา ท่านอา!” หลิงซีเตะเมิ่งฉีฮ่วนด้วยเท้าของนางด้วยสีหน้ากังวล “นางตีอาหญิงจริง ๆ นะ นางตีก่อน! ใบหน้าของอาหญิงถึงกับแดงด้วย จากนั้นอาหญิงเลยตีนาง!”
เมิ่งฉีฮ่วนซึ่งถูกหลิงซีเตะหลายครั้ง คว้าเท้าเล็ก ๆ ของนางมายัดไว้ใต้ผ้าห่ม แล้วพูดว่า “ข้ารู้”
“รู้อย่างนั้นแล้ว ท่านยังจะดุอาหญิงของข้าอีก!” หลิงซีจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยสีหน้าไม่มีความสุข
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกยินดี เพียงไม่นาน นางก็เปลี่ยนจาก ‘อาหญิง’ เป็น ‘อาหญิงของข้า’ แล้ว หลี่เยว่หานไม่ได้รักเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้โดยเปล่าประโยชน์จริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปขอโทษอาหญิงของเจ้าเดี๋ยวนี้ เจ้าจะนอนบนเตียงอย่างเชื่อฟังได้หรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนถามอย่างจริงจัง
“ข้าจะนอนอย่างเชื่อฟัง ท่านไปพาอาหญิงของข้ากลับมานอนกับข้า! ไม่อย่างนั้นข้าจะหยิบกระถ
