บทที่ 163 ท่านมาคุ้นเคยอะไร?
หลังจากได้ยิน หลี่เยว่หานก็หันไปมองเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เริ่มร้องไห้แล้ว “ข้ารู้… ข้ารู้ว่าการที่ข้ามาที่นี่ทำให้เจ้าไม่มีความสุข แต่เจ้าไม่ควรใช้เด็กเช่นนี้!”
“ความหนาวเย็นของฤดูใบไม้ผลิยังไม่ผ่านไป ทั้งน้ำในแม่น้ำก็แข็งจนถึงกระดูก เจ้าทำเช่นนี้กับเด็กที่อายุน้อยเช่นหลิงซีได้อย่างไร!” จินเสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้อย่างหนัก เพื่อเทน้ำสกปรกใส่หลี่เยว่หาน
“เจ้าหมายความว่ายังไง?” หลี่เยว่หานจ้องไปที่จินเสวี่ยเอ๋อร์ “เจ้าหมายความว่าข้าผลักหลิงซีลงไปในน้ำหรือ?”
“ตอนนั้นเจ้าเป็นคนเดียวที่อยู่กับหลิงซี…” ดวงตาของจินเสวี่ยเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นสีแดง นางจ้องมองหลี่เยว่หานอย่างไม่ยอมแพ้
เมิ่งฉีฮ่วนปิดประตูด้วยเท้า ก้าวไปข้างหน้า วางน้ำขิงเชื่อมลงบนโต๊ะ แล้ววางกระถางไฟไว้ข้างเตียง เขาอุ้มหลิงซีไว้ในอ้อมแขนโดยไม่พูดอะไร ก่อนป้อนชามน้ำขิงเชื่อมให้นาง จากนั้นก็จัดเด็กหญิงให้วางศีรษะไว้บนตักของตนและเริ่มเช็ดผมของนางให้แห้ง
เมื่อเห็นท่าทีของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็ไม่พูดอะไรเลย เธอหยิบชามน้ำขิงเชื่อมขึ้นมาดื่มรวดเดียว จากนั้นก็เริ่มเช็ดผมของตนให้แห้ง
พูดตามตรง หลี่เยว่หานไม่ได้คิดอะไรเลยยามที่กระโดดเข้าไปช่วยหลิงซี ตอนนั้นตนโกรธจินเสวี่ยเอ๋อร์มากจนหัวร้อน แต่ตอนนี้เมื่อน้ำขิงเชื่อมร้อน ๆ ตกลงไปในท้องแล้ว หญิงสาวพลันพบว่าจริง ๆ แล้วเธอรู้สึกหนาวจน
