บทที่ 162 ตบหลังแหวน
ตอนนี้เมิ่งฉีฮ่วนไม่สนใจมากนัก เขารีบเกินกว่าจะทักทายจินเสวี่ยเอ๋อร์
หลังจากเข้าไปในลานด้านในแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ตรงไปที่ห้องของหลี่เยว่หาน เมื่อเห็นนางนั่งอยู่บนขอบเตียงเพื่อปลอบหลิงซี หัวใจของเขาก็สงบลง
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากับหลิงซีตกลงไปในน้ำ เกิดอะไรขึ้น?” เมิ่งฉีฮ่วนถามเบา ๆ โดยถือเก้าอี้และนั่งอยู่หน้าเตียง
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนกลับมา หลิงซีก็เอื้อมมือไปกอดอย่างเสียใจ
ชายหนุ่มกอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที
หลี่เยว่หานทำงานอย่างรวดเร็ว ทันทีที่กลับมา เธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกของหลิงซี เช็ดผม และห่มผ้าห่ม จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกของตัวเอง
“เพราะข้าไม่ได้สนใจนางเอง …หลิงซีจึงตกลงไปในแม่น้ำขณะซักผ้า” หลี่เยว่หานกล่าวขอโทษ “โชคดีที่นางสบายดี แต่นางยังหวาดกลัวมาก”
ไม่กลัวได้หรือ ตั้งแต่กลับมาหลิงซีก็เอาแต่ร้องไห้ ทั้งยังพูดเป็นประโยคไม่ได้ด้วยซ้ำ
ทว่าหลังจากถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วน เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงก็ค่อย ๆ เงียบลง
“ข้าไม่โทษเจ้าหรอก” เมิ่งฉีฮ่วนหยิบขวดยาออกมา เทยาเม็ดสีดำเล็ก ๆ สองเม็ดออกมา แล้วยัดเข้าไปในปากของหลิงซี จากนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าแห้งจากมือของหลี่เยว่หาน และเริ่มเช็ดผมของเด็กหญิงที่ยังแห้งไม่ดี
เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็ไม่ได้สร้างปัญหา
เธอเปียกโชกไปทั้งตัวและเพิ่งจะเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแห้ง ก
