บทที่ 164 ไปพาอาหญิงของข้ากลับมา!
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะว่าอะไรน้องสะใภ้ ข้าแค่รู้สึกว่าไม่สามารถปล่อยให้เด็ก ๆ ได้รับการดูแลโดยคนที่ประมาทเช่นนางได้” จินเสวี่ยเอ๋อร์พูด ขณะที่นางดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น
เมิ่งฉีฮ่วนสนใจกับการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของจินเสวี่ยเอ๋อร์ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ความเงียบดังกล่าวทำให้ความกล้าหาญของหญิงสาวเพิ่มขึ้น นางหยิบหวีจากมือของเมิ่งฉีฮ่วนมาหวีผมของหลิงซีอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “อย่างไรตอนนั้นข้าก็เฝ้าดูมู่ชวนเกิด …ดังนั้นข้าควรทำสิ่งต่าง ๆ ได้ดีกว่าน้องสะใภ้”
หลิงซีที่หลับตาปล่อยให้เมิ่งฉีฮ่วนหวีผมอยู่พักใหญ่ พลันลืมตาขึ้นมองจินเสวี่ยเอ๋อร์อย่างไม่พอใจ และบ่นกับชายหนุ่ม “ท่านอา! นางเพิ่งตีอาหญิง! ตอนนี้นางยังมาบอกว่าอาหญิงไม่ดี ท่านอาอย่าไปฟังนางนะ!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็แทบจะหัวเราะด้วยความโกรธ
เห็นได้ชัดว่าเด็กหญิงรู้สึกไม่สบาย แต่นางก็ยังคิดที่จะฟ้องแทน หลี่เยว่หานไม่ได้เอ็นดูนางโดยเปล่าประโยชน์จริง ๆ
เมื่อหลิงซีพูดเช่นนี้ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็หยุดหวีผมเด็กหญิงไปครู่หนึ่ง และเริ่มโกรธกว่าเดิมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร? …หลิงซีตัวน้อย ข้าจะพูดว่าอาหญิงของเจ้าไม่ดีได้อย่างไร?”
“นั่นคือสิ่งที่เจ้าพูด!” เมื่อหลิงซีเห็นนางหวีผมของตน ก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่มีความสุขทันที เด็กหญิงกอดผ้าห่มและนั่งบนเตียง พลางมองจินเสวี่ยเอ๋
