ีเด็กดี แม่เล็กของเจ้าอยู่ที่นี่ อย่ากลัวเลย เด็กดี ๆ อย่ากลัว…” ในขณะที่พูด จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ช่วยหลี่เยว่หานตบหลังเด็กน้อย
ตอนนี้เมื่อหลี่เยว่หานรู้สึกตัว เธอก็ผลักจินเสวี่ยเอ๋อร์ลงไปที่พื้นทันที “อย่ามาแตะต้องหลิงซี!”
ดวงตาของจินเสวี่ยเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที นางล้มลงกับพื้นและไม่ได้ลุกขึ้น หญิงสาวพูดอย่างเสียใจ “น้องสะใภ้ เจ้ากำลังทำอะไร!”
“ข้ากำลังทำอะไร?” หลี่เยว่หานจ้องจินเสวี่ยเอ๋อร์ “ข้าสิอยากถามเจ้าว่าคิดจะทำอะไร! ทำไมนางถึงตกลงไปในน้ำทันทีที่เจ้ามาถึง!”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน ทุกคนก็มองจินเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยสายตาแปลก ๆ
จินเสวี่ยเอ๋อร์ต้องการผลลัพธ์เช่นนี้ ยิ่งมีคนมองมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งดูเสียใจมากขึ้นเท่านั้น “ข้า… ตอนที่ข้ามา หลิงซีกำลังเล่นอยู่ริมแม่น้ำ เจ้าไม่ดูแลหลิงซีให้ดี ปล่อยให้นางตกน้ำเอง แล้วเหตุใดยังมาโทษข้าอีกเล่า…”
ขณะที่พูดแบบนั้น จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อของนาง “ยังไงซะข้าก็เป็นแม่เล็กของหลิงซี เจ้าพูดเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้ยังไง…”
เมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้เดียงสาของจินเสวี่ยเอ๋อร์ บรรดาผู้หญิงที่อยู่รอบตัวหญิงสาวก็รู้สึกว่านางถูกกล่าวหา
“สตรีจากบ้านเมิ่งผู้นี้ไม่เคยให้กำเนิดลูก แม้นางจะเอาใจใส่เด็ก ๆ มาก แต่พวกเขาก็ไม่ได้ออกมาจากท้องของนางเอง ดังนั้นนางจึงดูแลได้ไม่ดีพอ!”
“ใช่ ข้าเห็นว่าแม่เล็กของหลิงซีคนนี้ก็ไร้เดียงสาเช่นกัน นางถูกตำห
