ครอบครัวของผู้หญิงคนนั้นกลับยังสามารถรอดพ้นไปได้อย่างปลอดภัย มันยากที่จะอธิบายว่าทำไมนางถึงหนีออกจากเมืองหลวงและไปอาศัยอยู่ในอำเภอหยวนซานอันห่างไกลได้”
“เจ้าพูดถูก” ในที่สุด เมิ่งฉีฮ่วนก็ฟื้นคืนความฉลาดของเขากลับมา “เหตุผลที่นางมาที่นี่คงไม่ง่ายดายเหมือนกับการมาดูแลเด็กทั้งสองคน …เจ้าไปตรวจสอบจวนจี้ในเมืองหลวง จู่ ๆ วันนี้จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็กล่าวถึงจี้ซินเยว่กับข้า ข้ามักจะรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา”
“ขอรับ!”
หลังจากที่เรื่องนี้กระจ่างแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้ว่าเขาควรทำอะไร ดังนั้นเขาจึงกลับไปนอนอย่างสงบ
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่หลี่เยว่หานจะตื่นขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ตื่นขึ้นก่อน
ขณะนี้เพิ่งรุ่งสาง เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกว่าทุกคนควรนอนหลับกันอยู่ แต่เขาไม่คาดว่าชั่วขณะที่ตนเดินออกมาจากลานด้านในจะได้เห็นจินเสวี่ยเอ๋อร์กวาดสนามหญ้าด้วยไม้กวาด ชายหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะตะลึงเล็กน้อย
นางมาทำอะไรตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้?
“เมิ่งหลาง เจ้าตื่นแล้วหรือ” จินเสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว จึงหันกลับไปและเห็นเมิ่งฉีฮ่วนยืนอยู่ที่ประตูลานด้านใน นางพลันทักทายด้วยรอยยิ้ม “ข้าคิดว่าวันนี้เป็นวันแรกที่ข้าอยู่ที่นี่ จึงไม่อยากก่อความเดือดร้อนอะไร ข้าตื่นเช้า เลยคิดจะต้มน้ำร้อนให้พวกเจ้าอาบ แต่…”
ขณะที่พูด นางก็มองไปที่ห้องครัวซึ่งถูกปิดด้วยความเขินอาย “ข้ารู้ว่าแม่นางหลี่ไม่พอใจข้า แต่การปิดห้องครัว…”
“ข้าปิดมันไว้เอง”
