“ไม่” เมิ่งฉีฮ่วนส่ายหัวโดยไม่คิด “เยว่หานใจดีกับมู่ชวนและหลิงซีมาก ก่อนนี้ตอนที่ข้ายังไม่แต่งกับนาง ข้ามักจะดูแลพวกเขาอย่างไม่ใส่ใจ แต่หลังจากที่นางมา ชีวิตที่บ้านก็ดีขึ้น” เมิ่งฉีฮ่วนยกย่องภรรรยาของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “เยว่หานทำอาหารเก่ง ตอนแรกหลิงซีปฏิเสธเยว่หาน แต่ตอนนี้นางใกล้ชิดกับเยว่หานมากกว่าข้าเสียอีก อีกทั้งบ้านของข้า แม้จะดูค่อนข้างใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วก็เป็นบ้านเก่าที่ซื้อมาจากหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น ข้าไม่มีเวลามากพอที่จะซ่อมแซมมัน เป็นเยว่หานที่หาคนมาและใช้เงินเพื่อซ่อมแซมรูรั่วในบ้าน เยว่หานคิดว่าไม่ควรให้เด็กทั้งสองถูกแช่แข็ง ดังนั้นในฤดูหนาวนางจึงซื้อถ่านคุณภาพสูงและเตาเผาสำหรับพวกเขาไว้ในห้อง”
“…” จินเสวี่ยเอ๋อร์เห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนชื่นชมหลี่เยว่หานอย่างมาก จึงรู้ว่าในตอนนี้นางไม่ควรรีบร้อน ดังนั้นนางจึงพยักหน้าไปพร้อมกับเขา “งั้นข้าก็วางใจได้”
ข้าวในชามว่างเปล่า เมิ่งฉีฮ่วนวางชามตะเกียบและกำลังจะทำความสะอาด แต่จินเสวี่ยเอ๋อร์หยุดเขาไว้ “ให้ข้าทำเรื่องเล็กน้อยนี้เองเถอะ”
“ไม่จำเป็น ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร เจ้าก็ถือเป็นพี่สะใภ้ข้า อีกทั้งตอนนี้เจ้าก็อยู่ที่นี่ในฐานะแขก ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่ข้าจะขอให้แขกทำความสะอาดครัว” เมิ่งฉีฮ่วนไม่กล้าให้จินเสวี่ยเอ๋อร์แตะครัวอีกต่อไป เขาเห็นแล้วว่าห้องครัวเป็นสนามรบของหลี่เยว่หาน หากมีใครแตะครัว หญิงสาวจะโกรธมาก
“ข้า…” ไม่รอให้จ
