บทที่ 156 การแบ่งงานที่ชัดเจน
“เดี๋ยวก่อน!” เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนกำลังจะออกไปทำอาหารให้เธอ หลี่เยว่หานก็หรี่ตาลงและหยุดเขา “ใครเป็นคนทำของว่างพวกนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนก็ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย “จินเสวี่ยเอ๋อร์ทำมัน”
เมื่อได้ยินคำตอบ หลี่เยว่หานก็ไม่สามารถหยุดความโกรธของตนได้
นั่นเพราะของว่างทั้งหมดทำจากแป้งข้าวเหนียว การทำของว่างให้อร่อยนั้น ครอบครัวใหญ่มักจะห่อไส้ด้วยข้าวเหนียว นวดให้รูปร่างดูดี แล้วเกลี่ยในหวดเพื่อนึ่ง
แป้งข้าวเหนียวเป็นของธรรมดาในครอบครัวที่ร่ำรวย อย่างไรมันก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย
แป้งข้าวเหนียวของบ้านเมิ่ง หลี่เยว่หานล้วนเตรียมไว้สำหรับทำไวน์ แต่ต่อมาข้าวฟ่างถูกนำมาใช้ทำไวน์แทน หญิงสาวรู้สึกว่าข้าวเหนียวไม่สามารถกินได้ในวันปกติ ดังนั้นส่วนใหญ่จึงบดมันเป็นผง เธอวางแผนที่จะทำขนมหวานเล็ก ๆ สำหรับเด็กสองคนยามที่ว่าง ทว่าตอนนี้จินเสวี่ยเอ๋อร์ใช้พวกมันไปแล้ว ตนจะไม่โกรธได้หรือ!
“ทำไมนางถึงทำเช่นนี้!” ในใจหลี่เยว่หานเดือดดาล เธอพูดอย่างดุร้าย “เป็นไปได้หรือไม่ว่าที่บอกว่าจะดูแลเด็ก ๆ นางวางแผนที่จะใช้ขนมเหล่านี้เพื่อเลี้ยงดูสองพี่น้อง?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกว่านี่คือเหตุผลที่อีกฝ่ายโกรธ จึงรีบปลอบใจหลี่เยว่หาน และพูดว่า “อย่าโกรธไปเลย นางไม่มีประสบการณ์ในการทำอาหารมากนักยามอยู่ในจวนขององค์รัชทายาท แต่นางเก่งมากในการทำของว่าง”
“
