บทที่ 157 สรรเสริญหลี่เยว่หาน
เดิมจินเสวี่ยเอ๋อร์คิดว่าหลี่เยว่หานจะตกหลุมพราง แต่ตอนนี้กลับเป็นนางแล้วที่ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูด หลี่เยว่หานก็รู้ว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์พูดไม่ออก เธอจึงยื่นมือออกไปคว้าชามข้าวด้านหน้าของเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาและเริ่มกิน
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานเต็มใจที่จะกินข้าว ทั้งตกลงให้จินเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ต่อ เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ชายหนุ่มไม่ได้มองจินเสวี่ยเอ๋อร์ ทำให้เขาพลาดสายตาที่หญิงสาวมองมาอย่างขอความช่วยเหลือ
พอเห็นหลี่เยว่หานกินอาหารที่นางปรุงด้วยความสบายใจ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็อึดอัดใจแทบตาย
แต่นางไม่อาจแสดงมันออกไปได้ นางทำได้เพียงฝืนยิ้มและทานอาหารอย่างรู้สึกอึดอัดใจ
หลี่เยว่หานไม่ได้หิวตั้งแต่แรก ดังนั้นเธอจึงกินอย่างรวดเร็ว หลังจากวางชามแล้วหญิงสาวก็เอากับข้าวที่เหลือไปและบอกว่าสำหรับสองพี่น้อง
เมิ่งฉีฮ่วนที่กินข้าวไปเพียงชามเดียวก็รู้สึกแย่… เขายังไม่อิ่มเลย
แต่ตอนนี้เขากังวลว่าหลี่เยว่หานจะยังคงโกรธ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าพูดอะไร และทำได้เพียงปล่อยให้หญิงสาวนำอาหารออกไปเท่านั้น
ชั่วขณะนั้น เมิ่งฉีฮ่วนและจินเสวี่ยเอ๋อร์พลันถูกทิ้งไว้ในครัว
“เมิ่งหลาง ข้าเห็นว่าแม่นางหลี่แข็งกร้าวมาก นางจะไม่รังแกมู่ชวนกับหลิงซีใช่หรือไม่?” หลังจากที่หลี่เยว่หานจากไป จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เข้าสู่สนามรบทันทีและเริ่มทดสอบเมิ่งฉีฮ่วน
