กนั้นไม่นาน หลี่เยว่หานก็กลับมาที่ห้องครัวพร้อมชามเปล่า เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนกำลังล้างจาน ในที่สุดเธอก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
หลี่เยว่หานวางชามใส่มือของเมิ่งฉีฮ่วน แล้วเดินไปที่เตา ทุกคืนเธอต้องตุ๋นเนื้อ แม้จะโกรธเมิ่งฉีฮ่วน แต่ตนก็ไม่เต็มใจที่จะปล่อยมือจากการหาเงินแบบลวก ๆ
“แม่นางหลี่ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่รึ?” จินเสวี่ยเอ๋อร์ไม่สามารถเอาใจเมิ่งฉีฮ่วน ดังนั้นนางจึงหันมาคุยกับหลี่เยว่หาน
“ทำในสิ่งที่เจ้าไม่รู้” หลี่เยว่หานไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอจดจ่ออยู่กับการเติมไฟในเตา
จินเสวี่ยเอ๋อร์สำลัก แต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ “ให้ข้าช่วยดีหรือไม่?” หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็ลุกขึ้นและต้องการไปอยู่ข้าง ๆ หลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานเงยหน้าขึ้นทันที มองนางดุจคนตายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่! เจ้าถือว่าเป็นพี่สะใภ้ ไม่มีเหตุผลที่เจ้าจะมาที่บ้านของข้าในฐานะแขก เราบอกไว้ชัดเจนก่อนหน้านี้แล้ว ข้าจะดูแลครัวเอง เจ้าไปข้างนอกเถอะ”
ขณะที่พูดหลี่เยว่หานก็เหลือบมองท้องฟ้าข้างนอกและพูดว่า “สามีของข้าซื้อของใช้ประจำวันบางอย่างให้เจ้าแล้ว และพวกมันก็วางไว้ในห้องทางทิศตะวันออก ถ้าตอนนี้เจ้าไม่มีอะไรทำ ทำไมเจ้าไม่ไปทำความสะอาดห้องของตัวเองก่อนเล่า? หลังจากจัดห้องเรียบร้อย เจ้าอาจต้องเข้านอนช้ากว่าปกติ หรือเจ้าอยากจะค้างคืนกับข้า?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เม้มริมฝีปากของนางแล้วมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนที่จดจ
