บทที่ 155 อยู่ชั่วคราว
อย่างไรก็ตาม จินเสวี่ยเอ๋อร์ยังอาศัยอยู่ในบ้านเมิ่ง เมิ่งฉีฮ่วนวิ่งไปที่บ้านของหลิวโหย่วฉายด้วยท่าทีสิ้นหวัง และขอให้สะใภ้หลิวช่วยบอกคนอื่นว่าหญิงสาวคือพี่สะใภ้ของเขา แต่กลับโดนสะใภ้หลิวพ่นน้ำใส่หน้า
“ไม่มีอะไรอร่อยไปกว่าเกี๊ยว ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าเล่นกับพี่สะใภ้อีกแล้วรึ?*[1]” สะใภ้หลิวกลอกตา “เยว่หานไม่ได้โวยวายและแค่ต้องการจากไปก็สมควรขอบคุณสวรรค์แล้ว!”
หลังจากพูดจบ สะใภ้หลิวก็ไม่ต้องการคุยกับเมิ่งฉีฮ่วนอีก ดังนั้นนางจึงเข้าไปในบ้านเพียงลำพัง
“อย่าสนใจเลย นางก็แค่อารมณ์ร้าย” หลิวโหย่วฉายรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “ถ้าเจ้าให้ข้าพูด หากนางเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าจริง ๆ ก็สมควรแล้วที่จะปล่อยให้นางย้ายออกไปโดยเร็วที่สุด”
“เมื่อวันชุนเฟินสิ้นสุดลงและท่านปู่ซุนว่าง ข้าจะขอให้ท่านช่วยเราหาบ้านว่าง ๆ และปล่อยให้นางย้ายไปอาศัยอยู่ที่นั่น” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพร้อมถอนหายใจ
“ในเมื่อนางเป็นพี่สะใภ้ของเจ้า ลูก ๆ ของพี่ชายเจ้าก็ควรให้นางดูแล อย่าเข้าไปยุ่ง” หลิวโหย่วฉายเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง “นางบอกว่านางมาดูแลเด็ก ๆ ทั้งสองคน เมื่อถึงเวลานั้นก็ปล่อยให้นางดูแลนางเด็ก ๆ ไป เยว่หานเป็นเพียงเด็กสาว ตอนนี้นางได้ติดตามเจ้าแล้ว ดังนั้นเจ้าต้องคิดถึงนาง”
“ใช่ ข้าจะคุยกับเด็กสองคนนั้น” หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนพูดจบ เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง “ข้าไม่คุยกับเจ้าต่อแล้ว ตอนนี้นางอยู่กับข้าชั่วคราว ข้าจึงต
