ขาหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้วได้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “ใช่! ท่านดูแลแทนเขา ดังนั้นท่านจึงดูแลภรรยาและลูก ๆ ของเขาด้วย!” หลังจากพูด เธอก็ผลักเมิ่งฉีฮ่วนออกและกำลังจะจากไป
เมิ่งฉีฮ่วนจะยอมได้อย่างไร!
“เยว่หาน! ข้าอธิบายให้เจ้าฟังช้า ๆ ดีหรือไม่” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกทรมานอย่างบอกถูก “จินเสวี่ยเอ๋อร์ใช้เงินเก็บทั้งหมดของนางเพื่อค้นหาหมู่บ้านไป๋อวิ๋นจากอำเภอหยวนซาน อย่างไรนางก็เป็นอนุขององค์รัชทายาท ข้าจึง… ข้าจะไล่นางออกไปแบบนี้ไม่ได้”
“ใช่ ท่านพูดถูก” หลี่เยว่หานพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “งั้นข้าจะไป!”
หลังจากพูดจบเธอก็หันหลังกลับ และเดินออกไปอีกครั้ง
เมิ่งฉีฮ่วนหยุดนางไว้อีกครั้ง “ข้าบอกจินเสวี่ยเอ๋อร์แล้วว่าถ้านางต้องการอยู่ดูแลมู่ชวนกับหลิงซี นางก็อยู่ได้ แต่เจ้าเป็นคนตัดสินใจเรื่องในครอบครัว เจ้ายังต้องการอะไรอีก?”
“ข้าไม่ต้องการอะไร ข้าทนบรรยากาศอัดอั้นตันใจแบบนี้ไม่ได้!” ตอนนี้ความอดทนของหลี่เยว่หานหมดลง เธอผลักเมิ่งฉีฮ่วนอย่างแรง “เมิ่งฉีฮ่วน! ถามตัวเองเถิดว่าถ้าท่านเก็บจินเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ที่นี่ แล้วข้าเล่า? ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านพูดอะไรกัน? ทุกคนคิดว่ามู่ชวนและหลิงซีเป็นลูกของท่าน! แต่ตอนนี้จินเสวี่ยเอ๋อร์มาที่บ้านท่านแล้ว คนอื่นเขาบอกว่านางเป็นเมียคนแรกของท่าน แล้วตอนนี้ข้าเป็นอะไรเล่า!?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ตะลึงไปค
