บทที่ 153 นางอยู่! ข้าไป!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็รีบเช็ดน้ำตาของนาง ดึงรอยยิ้มออกมาและพูดว่า “ใช่ ๆ เด็ก ๆ ทุกคนแข็งแรงดี และข้าก็เห็นว่าเจ้าไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเลวร้าย”
หลี่เยว่หานอยากจะกลอกตา
เมื่อมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน อีกฝ่ายกำลังถือชามคีบอาหารเข้าปาก ทำเอาเธอหมดคำจะพูด
จินเสวี่ยเอ๋อร์กินช้ามาก ท่าทางของนางเผยให้เห็นถึงความสง่างาม นางสุภาพและอ่อนแอ นางกินข้าวไปเพียงชามเล็กหลังจากผ่านไปนาน หลี่เยว่หานรู้สึกเป็นกังวลเมื่อมองดูมัน
แต่พอคิดว่าอาจจะเป็นนิสัยของอีกฝ่ายก็เลยไม่พูดอะไร
หลังจากเด็กทั้งสองกินเสร็จ หลี่เยว่หานก็พาพวกเขาไปล้างมือและเช็ดปาก หลังจากสั่งให้เมิ่งฉีฮ่วนล้างจาน เธอก็ส่งพวกเขากลับไปที่ห้องเพื่องีบหลับยามบ่าย
ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องการเห็นหน้าเมิ่งฉีฮ่วน
จนถึงตอนนี้ เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้อธิบายถึงที่มาของจินเสวี่ยเอ๋อร์ที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกหดหู่ใจมาก
หลังจากส่งพี่น้องกลับไปที่ห้องแล้ว หลี่เยว่หานก็คิดถึงเรื่องนี้ คงจะดีกว่าที่จะไม่ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง ดังนั้นเธอจึงหันหลังกลับไปที่ห้องครัว
ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวเข้าไปในประตูครัว เธอก็ได้ยินเสียงจากข้างใน
“เมิ่งหลาง อย่าไล่ข้าไปเลยนะ ข้าแค่ต้องการอยู่ดูแลมู่ชวนกับหลิงซี อย่างที่ท่านเห็น ผู้หญิงคนนั้นไม่ระวังเลย ทั้งหลิงซียังเด็กนัก กินเนื้อมันมาก นางจะไม่สบาย” จินเสวี่ยเ
