บทที่ 152 นั่นที่นั่งของอาหญิงข้า!
หลังจากได้ยินสิ่งที่สะใภ้หลิวพูด หลี่เยว่หานก็เริ่มตระหนักในเรื่องนี้
“อย่ากังวลไป พี่สะใภ้ เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ข้าจะถามเมิ่งฉีฮ่วนในภายหลังแน่นอน” หลี่เยว่หานกล่าวพลางจับมือสะใภ้หลิวอย่างขอบคุณ “ขอบคุณท่านที่เดินทางมาเพื่อบอกเรื่องนี้กับข้า”
“ขอบคงขอบคุณอะไรกัน ชีวิตครอบครัวของข้าดีขึ้นมากตั้งแต่คนไร้ความสามารถบ้านข้าเริ่มออกล่าสัตว์กับคนบ้านเจ้า ข้าก็เข้ากับเจ้าได้ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา ข้าจึงกลัวว่าเจ้าจะต้องเดือดร้อน!” สะใภ้หลิวมองหลี่เยว่หานอย่างจริงใจ จากนั้นนางก็รีบพูดว่า “ครอบครัวของข้ายังรอทำอาหารอยู่ ดังนั้นจึงต้องไปแล้ว เจ้าควรสนใจตนเองก่อน ถ้านางรังแกเจ้า จงมาหาพี่สะใภ้คนนี้ แล้วพี่สะใภ้ของเจ้าจะสนับสนุนเจ้าเอง!”
“ได้เจ้าค่ะ ข้าจำไว้แล้ว” หลี่เยว่หานพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วส่งสะใภ้หลิวออกไป
เมื่อมองย้อนกลับไป ก็เห็นเมิ่งฉีฮ่วนและจินเสวี่ยเอ๋อร์ยังคงพูดคุยกันอยู่ เธอเม้มปากแล้วกลับไปที่ห้องครัว
หลี่เยว่หานมีบางอย่างอยู่ในใจ อาหารกลางวันที่นเธอปรุงก็ง่าย ๆ เป็นเนื้อตุ๋นแค่ชิ้นเดียว ทั้งเอากะหล่ำปลีดองมาทำถั่วผัดกะหล่ำปลีดอง แล้วก็แตงกวาซอย ใส่ข้าวฟ่างและข้าวขัด ผสมมันเข้าด้วยกันเพื่อให้ได้ข้าวสองสี
เมื่ออาหารเกือบพร้อม มู่ชวนก็เปิดประตูครัวเข้ามา ทันทีที่เข้ามา เขาก็วางย่ามหนังสือไว้ข้างตัว และไปล้างมืออย่างเชื่อฟังเพื