่อรออาหารเย็น
ตอนนี้เด็กได้พัฒนานิสัยอย่างหนึ่งคือ ต้องไปที่ห้องครัวทันทีเมื่อเขากลับมา หลังจากล้างมือแล้ว ถ้าหลี่เยว่หานยังทำงานไม่เสร็จ เขาจะช่วยนาง ถ้าหลี่เยว่หานเตรียมอาหารพร้อมแล้ว เขาจะช่วยจัดจาน ดูเชื่อฟังมาก
“พี่ชาย” ขณะมู่ชวนกำลังล้างมือ หลิงซีก็วิ่งไปข้าง ๆ เขา และมองเด็กชายอย่างกระตือรือร้น “มีผู้หญิงน่ารำคาญอยู่ที่บ้าน พี่ชายจะช่วยหลิงซีขับไล่นางออกไปได้หรือไม่?”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ มู่ชวนก็มองไปที่หลี่เยว่หานด้วยท่าทางงงงวย
หลี่เยว่หานยิ้มจาง ๆ และพูดว่า “แม่เล็กของเจ้าอยู่ที่นี่ นางบอกว่านางตามหาเจ้ามานานกว่าสองปี ตอนนี้นางพบที่อยู่ของเจ้า ข้าเดาว่านางน่าจะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเจ้า”
“แล้วอาหญิงล่ะ?” มู่ชวนไม่รีบถามว่าแม่เล็กคนนี้เป็นใคร แต่กลับสนใจเรื่องหลี่เยว่หาน ซึ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นมาก
“แน่นอน อาหญิงของเจ้ายังเป็นอาหญิงของเจ้าอยู่” หลี่เยว่หานพูดพลางนำข้าวสวยสองชามออกมา หันหน้าไปทางเขาแล้วพูดว่า “ไปเรียกท่านอากับแม่เล็กของเจ้ามากินข้าวเถอะ”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ มู่ชวนก็ขมวดคิ้วราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เด็กชายก็จากไปโดยไม่พูดอะไรเลย
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของมู่ชวน หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าเขาควรจะจำแม่เล็กได้ มิฉะนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ควรถามสักสองสามคำ
ดังนั้น… จินเสวี่ยเอ๋อร์คนนี้น่าจะเป็นแม่เล็กของสองพี่น้องจริง ๆ
ขณะที่หญิงสาวกำลังคิด ก่อนที
