บทที่ 151 จินเสวี่ยเอ๋อร์
“อย่าเข้าใจข้าผิดนะเจ้าคะ ข้าชื่อจินเสวี่ยเอ๋อร์ ข้าดูแลมู่ชวนมาตั้งแต่เขายังเด็ก” จินเสวี่ยเอ๋อร์อธิบายอย่างใจกว้าง “หลังจากที่เด็ก ๆ จากข้าไป ข้าก็กังวลมาก จึงสอบถามไปทั่วจนพบว่าสองพี่น้องอาศัยอยู่กับอาเมิ่งของพวกเขาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น”
เมื่อพูดถึงเมิ่งฉีฮ่วน ดวงตาของจินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความรัก
เมิ่งฉีฮ่วนมองไม่เห็น เพราะกำลังดื่มน้ำอย่างไม่สบายใจ แต่หลี่เยว่หานสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“เนื่องจากเจ้าเป็นแม่นมของมู่ชวน ข้าจึงเข้าใจได้ที่จะเป็นห่วงเรื่องนี้” หลี่เยว่หานจงใจเปลี่ยน ‘แม่เล็ก’ เป็น ‘แม่นม’ เธอเองก็ไม่รู้ว่าความโกรธมาจากไหน หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยเล็กน้อย “ข้าไม่รู้ว่าแม่นางมาจากที่ใด?”
จินเสวี่ยเอ๋อร์จะไม่รู้สึกถึงท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของหลี่เยว่หานได้อย่างไร การแสดงออกของนางพลันระมัดระวังมากขึ้น “หลังจากที่ครอบครัวจง…ล่มสลาย ข้าก็อาศัยอยู่ในอำเภอหยวนซาน โดยมีสินสอดทองหมั้นจำนวนหนึ่ง ข้าพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับเด็ก ๆ แต่น่าเสียดาย…” ขณะที่นางพูด จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ส่งเสียงสะอึกสะอื้น
“สองปีที่ผ่านมา ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเด็กสองคนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน…” หลังจากพูดจบ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็หันหลังกลับ ราวกับว่านางไม่ต้องการให้ใครเห็นตนร่ำไห้
แต่ในสายตาของผู้อื่น การสั่นไหวเล็กน้อยของไหล่บางนั้นชวนให้ผู้นคนเป็นทุกข์นนัก
หลี่เยว่หานเองก
