อ๋อร์อ้อนวอนเมิ่งฉีฮ่วน
“ขออภัย การพาพวกเขาออกไปขึ้นอยู่กับการพิจารณาหลายประการ หากท่านต้องการให้พวกเขามีชีวิตที่ดี ท่านก็ไม่ควรจะรบกวนพวกเขา” น้ำเสียงตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนฟังดูเย็นชาเล็กน้อย
“ข้ารู้ว่ามันเป็นความผิดของข้าตั้งแต่แรก ข้าไม่ควรเอาแต่ห่วงตัวเองและไม่สนใจเด็ก ๆ ทว่าเจ้ากลับไม่คิดว่าตอนนั้นมันวุ่นวายมาก ข้าเป็นสตรี ข้าจะทำอะไรได้อีกนอกจากวิ่งหนีเล่า?” จินเสวี่ยเอ๋อร์พูดปนสะอื้นอีกครั้ง
“ข้าไม่มีสิทธิ์ตำหนิท่านสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ข้าแค่อยากบอกท่านว่าอย่ารบกวนชีวิตที่สงบสุขของมู่ชวนและหลิงซี ตอนนี้พวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับท่านอีกต่อไปแล้ว”
“แต่…แต่ถึงยังไงข้าก็เป็นแม่รองของพวกเขา เป็นแม่เล็กของพวกเขา!”
“สายเลือดของมู่ชวนกับหลิงซีหายไปแล้ว ท่านซึ่งเป็นแม่รองสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ”
“เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้! เมิ่งหลาง เจ้าเห็นแก่ตัวเกินไป เด็กยังเล็กนัก พวกเขาต้องการคนดูแล!”
“เยว่หานจะดูแลพวกเขาเอง”
“นางดูไม่เหมือนคนดูแลใครเป็นเลย ดูตอนกลางวันสิ นางป้อนอะไรเด็ก ๆ…”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เปิดประตูเข้าไปทันที พลางจ้องอีกฝ่ายเขม็ง “ข้าป้อนอะไรแก่เด็ก ๆ? ให้กินผักแห้งหรือน้ำต้มสุกงั้นหรือ? ใช่ เจ้าคือแม่เล็กของพวกเขา แต่เจ้าก็เห็นว่ามู่ชวนและหลิงซีไม่ชอบเจ้า ข้าแนะนำให้เจ้าจากไปก่อนที่จะมืดค่ำ”
เมิ่งฉีฮ่วนไม่คาดว่าหลี่เยว่หานจะเข้ามา เขาจึงช
