ของพี่ชายท่านไม่พอ แต่ท่านต้องดูแล ดูแลอนุของพี่ชายของท่านด้วยหรือ เช่นนี้เหตุใดท่านถึงไม่แต่งงานกับจินเสวี่ยเอ๋อร์ มู่ชวนและหลิงซีจะได้เป็นลูกของท่านอย่างถูกต้องตามกฎหมายไปเลยเล่า!”
“เจ้าพูดแบบนั้นไม่ได้!” เมิ่งฉีฮ่วนกระวนกระวายจนลิ้นแทบพันกัน “เจ้าเป็นภรรยาที่ข้าแต่งงานด้วย และข้าไม่สามารถแต่งกับคนอื่นได้!”
“ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านซื้อข้าคืนจากพรรคมัจฉามังกรด้วยเงิน” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “ท้ายที่สุดข้าก็เป็นแค่สาวใช้ ทำไมท่านถึงยังให้ข้าอยู่ที่นี่อีก? เพื่อรับใช้ท่านกับจินเสวี่ยเอ๋อร์ ผู้เป็นนายทั้งสองรึ?”
“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าหมายถึง” เมิ่งฉีฮ่วนเหงื่อตก “ยังไงก็ตาม เจ้าไปไม่ได้!”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ขับไล่จินเสวี่ยเอ๋อร์ออกไป!”
“นางไม่มีที่ไปแล้วล่ะ…”
“งั้นข้าจะไป!”
“ไปไม่ได้!”
หลังจากถามตอบวนไปมาสักพัก หลี่เยว่หานก็โยนภาระลงบนเตียงด้วยความโกรธ “ท่านต้องการอะไรกันแน่!”
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานปล่อยสัมภาระลง เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกสบายใจ “ข้าแค่อยากใช้เวลากับเจ้า จินเสวี่ยเอ๋อร์มาที่นี่เพื่อดูแลมู่ชวนกับหลิงซีเท่านั้น อย่าเข้าใจข้าผิดไป ในตอนนั้นองค์รัชทายาทเมตตาข้ามาก และข้าจะเนรคุณไม่ได้”
“ท่านช่วยดูแลเด็กสองคนก็เพียงพอแล้ว!” หลี่เยว่หานจ้องเมิ่งฉีฮ่วน
“แค่พักหนึ่ง!” เมิ่งฉีฮ่วนดูเหมือนจะตัดสินใจได้ เขานั่งยอง ๆ ต่อหน้าหลี่เยว่หาน และมองไปที่หญิงสาวอย่างจริงจัง “ข้ารู้ว่าเจ้
