ิญญาณครึ่งชามเล็กที่ตนดื่มไป
“เยว่หาน เยว่หาน!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู หลี่เยว่หานหันศีรษะไปช้า ๆ และท่าทีกังวลของเมิ่งฉีฮ่วนก็ตกอยู่ในครรลองสายตาของเธอ
“ในที่สุดก็ตื่น เจ้าทำให้ข้ากลัวแทบตายแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก นำมือของหลี่เยว่หานมาแนบริมฝีปากของเขาแล้วจูบเบา ๆ
หลี่เยว่หานเริ่มรู้สึกตัว เธอดึงมือออกจากมือของเมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นก็พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับพูดว่า “ข้า…ข้าจำทุกอย่างในอดีตได้แล้ว”
หลังจากนั่งลง หญิงสาวก็เห็นว่ามู่ชวนและหลิงซีอยู่ด้วย ทั้งสองไม่รู้ว่าเธอมาจากโลก ดังนั้นเมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก หลี่เยว่หานจึงเปลี่ยนคำพูดของตน
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ตะลึง “เจ้าจำแม่ของเจ้าได้หรือ?”
หลี่เยว่หานพยักหน้า “หลังจากที่นางช่วยชีวิตท่านปู่หลิ่วในตอนนั้น ก่อนที่อาการบาดเจ็บของนางจะหายดี หลี่ต้าเฉิงก็หักกระดูกสันหลังส่วนเอวของนางจนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง ไม่ถึงปีหลี่ต้าเฉิงก็พาหวังเฟิ่งเข้ามาในบ้านทั้งที่นางยังมีชีวิตอยู่ นางจึงโมโหจนตาย”
“น่าขยะแขยง!” มู่ชวนย่นหน้าด้วยความโกรธ “วันนี้ข้าควรจะผลักนังเฒ่านั่นจริง ๆ!”
เมื่อได้ยินสิ่งที่มู่ชวนพูด หลี่เยว่หานก็จำได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เธอจะหมดสติ และอดที่จะมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ “ตอนนี้บ้านหลี่เป็นอย่างไรบ้าง?”
“กำลังจะถูกไล่ออกจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋น” หลิงซีตอบอย่างรวดเร็ว “ท่านปู่ซุนพูดแล้ว!”
หลัง
