บทที่ 148 มาดูเร็ว! คนลวนลาม!
หวังเฟิ่งดูโกรธมากและไม่เหมือนว่านางกำลังจะแท้งเลย หลี่เยว่หานตบไหล่สะใภ้ชิวที่อยู่ข้าง ๆ ตนและถามด้วยเสียงต่ำว่า “เกิดอะไรขึ้นกัน?”
สะใภ้ชิวกำลังสนุกกับการดูความตื่นเต้น นางจึงไม่ได้หันกลับมามองว่าเป็นใคร นางชี้ไปที่หวังเฟิ่งและพูดว่า “แม่เลี้ยงผู้นี้มาที่นี่เพื่อตามหาเยว่หาน มู่ชวนบอกว่าเยว่หานไม่อยู่บ้าน ดังนั้นนางจึงต้องการพบพี่เมิ่ง แต่พี่เมิ่งของข้าก็ไม่อยู่บ้านเช่นกัน แม่เลี้ยงเฒ่านี่ไม่เชื่อ ดังนั้นนางจึงยืนยันที่จะเข้าไปดู มู่ชวนแค่หยุดนาง ทว่าแม่เลี้ยงเฒ่าผู้นี้กลับล้มลงกับพื้นและบอกว่ามู่ชวนผลักนางล้ม ถ้าข้าไม่ได้ดูกับตา ข้าคงเชื่อเรื่องไร้สาระของนางแล้วจริง ๆ”
“เมิ่งฉีฮ่วนไม่อยู่บ้านหรือ? เขาไปไหนกัน?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว
ตอนนั้นเองสะใภ้ชิวก็สะกิดใจ หันหน้ากลับมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่เยว่หาน นางก็อดที่จะประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้ “เจ้าไม่ได้ไปในเมืองกับผู้ชายของเจ้าหรือ?”
หลี่เยว่หานไม่สนใจมากนัก เธอผลักฝูงชนออกไปและเดินมาข้าง ๆ หวังเฟิ่ง
แผ่นหลังของหวังเฟิ่งหันไปทางหลี่เยว่หาน ดังนั้นนางจึงไม่เห็นอีกฝ่ายเดินมาหา รู้สึกเพียงแค่ว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาข้างหลัง ดังนั้นนางจึงร้องคร่ำครวญเสียงดัง ทว่าก็ยังไม่ยอมหยุดดูว่าใครกำลังเข้ามา
หลี่เยว่หานใช้โอกาสนี้คว้าหวังเฟิ่งขึ้นมาจากพื้น และยื่นมือเข้าไปในเสื้อคลุมของนาง ก่อนที่หวังเฟิ่งจะทันได้ต
