อบสนอง หญิงสาวก็หยิบหมอนใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อของหวังเฟิ่ง ก่อนหมอนจะถูกโยนลงบนพื้น
“เจ้าท้องด้วยหมอนใบเล็กนี่งั้นหรือ?” หลี่เยว่หานมองหวังเฟิ่งด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าท้องได้ดีจริง ๆ”
เมื่อทุกคนเห็นฉากนี้ แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจ แต่ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับเรื่องนี้กันแล้ว
“ข้าก็ว่าอยู่ว่าทำไมหวังเฟิ่งอายุเกือบสี่สิบแล้วยังท้องได้ นึกว่าเป็นพรของครอบครัวหลี่ที่มีลูกตอนแก่เสียอีก คิดไม่ถึงว่าที่แท้หวังเฟิ่งจะไม่ได้ตั้งครรภ์!” สะใภ้ชิวตะโกนขึ้นทันที
“ตอนนั้นข้าก็คิดว่ามันแปลก หวังฉินเพิ่งจะแตกหักกับหวังเฟิ่ง แต่ทำไมจู่ ๆ นางก็มาบอกคนอื่นว่านางตั้งครรภ์ได้สามเดือนได้”
ทันทีที่สะใภ้หลิวพูดเช่นนี้ ผู้ชมทุกคนก็เริ่มพูดคุยเสียงเซ็งแซ่
จากมุมมองของพวกเขา หวังฉินเป็นสมาชิกของหมู่บ้านไป๋อวิ๋น และด้วยความช่วยเหลือของหวังฉิน ครอบครัวหลี่จึงตั้งรกรากในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นได้ แต่หวังเฟิ่งไม่เพียงเนรคุณเท่านั้น ทว่ายังทำเรื่องเก่า ๆ ซ้ำอีก ยั่วยวนหม่าเวย พี่เขยของนางเอง
อีกทั้งเพราะการตั้งถิ่นฐานของตระกูลหลี่ เมื่อฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้นขึ้น ทางหมู่บ้านจะต้องจัดสรรที่ดินให้กับพวกเขา ด้วยวิธีนี้ แต่ละครัวเรือนจะได้รับการจัดสรรที่ดินน้อยลง พวกเขาต่างก็ไม่มีความสุข
“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน!” หวังเฟิ่งตะโกนอย่างกล้าหาญ “ถ้าข้าไม่ใช้หมอนใบเล็กรองท้อง ลูกของข้าจะรอดจากการที่ไอ้เด็กสารเลวนี่ผลักข้าหรือไม่
