บทที่ 147 หลี่หรงหรงที่แปลกไป
“หลี่หรงหรง ถ้าเจ้าได้รับโอกาสให้เลือก เจ้าจะยังยั่วยวนหลิ่วจื้อหย่วนในตอนนั้นอีกหรือไม่?” จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็พูดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
หลี่หรงหรงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่ ข้าจะเคารพหลิ่วจื้อหย่วนในฐานะพี่เขย ข้าจะไม่ทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้นอีก!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็คล้ายจะพูดบางอย่าง ทว่าดวงตาของเธอกลับพร่ามัว ราวกับในหัวมีความทรงจำบางอย่างกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนมา
มันควรจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ในความทรงจำ เจ้าร่างของเดิมเห็นหลี่หรงหรงอยู่กับหลิ่วจื้อหย่วนเป็นครั้งแรก และเมื่อนางถามว่าทำไมหลี่หรงหรงถึงทำเช่นนี้ หลี่หรงหรงก็พูดอย่างหยิ่งยโสว่าหลี่เยว่หานไม่ดีพอสำหรับหลิ่วจื้อหย่วน
“เจ้ามิใช่เคยคิดว่าข้าไม่ดีพอสำหรับหลิ่วจื้อหย่วนรึ?” แม้หลี่เยว่หานจะสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ ความทรงจำของเธอจึงฟื้นคืน แต่หญิงสาวก็ไม่ได้แสดงท่าทางใดออกมา
หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว หลี่หรงหรงก็คุกเข่าลงให้หญิงสาวอีกครั้งด้วยใบหน้าโศกเศร้า “พี่สาว ข้ารู้ว่าข้าผิด ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว! แม่ของเราเป็นคนบังคับข้าให้ทำเช่นนี้ นางบอกว่าตราบใดที่ข้าแย่งสัญญาแต่งงานกับตระกูลหลิ่วมาจากเจ้าได้ ครอบครัวของเราจะไม่ต้องกังวลไปตลอดชีวิต ข้ายังเด็ก ข้ายังไม่รู้เรื่องอะไรนัก ท่านแม่เป็นคนตัดสินใจ!”
เมื่อเห็นว่าหลี่หรงหรงกล่าวโทษหวังเฟิ่ง เพียงเท่านี้ หลี่
