เยว่หานก็คิดว่าจะไม่ถามต่ออีก
หากถาม หลี่หรงหรงก็จะทำให้ตัวนางสะอาดมากขึ้นกว่าเดิมเท่านั้น
“ดูแลตัวเองดี ๆ แม้ข้าจะเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลหลิ่ว แต่ก็มีแค่ชื่อเท่านั้น ในจวนหลังนี้ เจ้ายังคงต้องพึ่งพาตัวเอง” หลังจากที่หลี่เยว่หานพูดจบ เธอก็กำลังจะลุกขึ้นจากไป
“พี่สาว เจ้ายกโทษให้ข้าหรือยัง?” หลี่หรงหรงยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น พลางมองหลี่เยว่หานอย่างน่าเวทนา
“ยกโทษให้เจ้า?” หลี่เยว่หานยิ้ม “ข้าไม่เคยเก็บเจ้ามาใส่ใจด้วยซ้ำ”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบเงินก้อนเล็ก ๆ ออกมาวางบนโต๊ะของหลี่หรงหรง และพูดว่า “เงินสองตำลึงนี้ถือว่าเป็นของขวัญจากป้าอย่างข้าที่มอบให้กับเด็กในครรภ์ของเจ้า เจ้าจะเป็นแม่คนแล้ว ควรแยกแยะถูกผิดด้วยตัวเองในอนาคต เลิกหลอกใช้คนอื่น”
หลี่หรงหรงดูเหมือนจะไม่คาดว่าหลี่เยว่หานจะให้เงิน ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะตะลึง “พี่สาว เจ้า…”
“อย่าให้หวังเฟิ่งเอาไปอีก ข้าจะให้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และจะไม่มีครั้งต่อไป” ในขณะที่พูด หลี่เยว่หานก็เปิดประตูออกไป หลี่หรงหรงกลัวว่าคนอื่นจะเห็นนางคุกเข่า ดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นยืน
เมื่อมองแผ่นหลังของหลี่เยว่หานที่จากไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดวงตาของหลี่หรงหรงก็รู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย
หลังจากออกจากลานเล็ก ๆ ในเรือนของหลี่หรงหรงแล้ว หลี่เยว่หานก็หยุดเดินชั่วขณะ หญิงสาวทบทวนว่าที่เธอมอบเงินสองตำลึงให้หลี่หรงหรงเป็นเร
