ื่องที่โง่งมหรือไม่? เพราะในอดีตหลี่หรงหรงรังแกเจ้าของร่างเดิมไว้มากถึงเพียงนั้น?!
“ข้าคิดว่าเจ้าจากไปแล้วเสียอีก” เสียงผู้หญิงดังมาจากหลังหิน และในทันใด หวังเหอฮวาก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง และจับมือของหลี่เยว่หานไว้อย่างสนิทสนม “เจ้ายังไม่ไปก็ดี ไปพูดคุยกับข้าสักหน่อยเป็นอย่างไร?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ดึงมือออกจากมือของหวังเหอฮวา ใบหน้าของเธอเย็นชา “ข้าคิดว่าข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเจ้า”
“ทำไม? วันนี้เจ้าไม่ได้มาที่จวนหลิ่วเพื่อร่วมมือกับข้ารึ?” หวังเหอฮวาพูดด้วยใบหน้ามุ่งมั่น
“ข้าจะไปร่วมมืออันใดกับเจ้าได้?” หลี่เยว่หานชำเลืองมองหวังเหอฮวาและกำลังจะจากไป ทว่ากลับถูกหยุดเอาไว้โดยอีกฝ่าย
“ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เจ้าช่วยให้ข้าได้นั่งในตำแหน่งหลิ่วฟู่เหรินน้อยได้ ข้าย่อมมอบประโยชน์ให้กับเจ้า ตอนที่เจ้าขอให้ใครบางคนส่งซีอิ๊วมาให้ตระกูลหลิ่ว ข้าได้แนะนำให้นายท่านหลิ่วส่งมันไปที่ร้านขายซีอิ๊วของตระกูลหลิ่วเพื่อทดลองขายมันดู”
“งั้นหรือ?” หลี่เยว่หานถามอย่างไร้ความรู้สึก “เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่คือผลประโยชน์ที่เจ้าจะให้ข้า แลกกับให้ข้าช่วยเจ้านั่งในตำแหน่งหลิ่วฟูเหรินน้อย?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังเหอฮวาก็คิดว่าอีกฝ่ายจะตกลงจึงทำท่าสนิทสนมกับหลี่เยว่หานยิ่งกว่าเดิม “แน่นอนว่าไม่เพียงเท่านั้น ตราบใดที่ข้ากลายเป็นหลิ่วฟูเหรินน้อย น้องสาวที่รกหูรกตาของเจ้า ข้าจะช่วยกำจัดเอ
