บทที่ 145 พบหลี่หรงหรง
ดูเหมือนว่าหลังการไปเมืองหลิวชิงเพียงลำพังครั้งนี้ของเมิ่งฉีฮ่วนถูกเปิดเผย กระทั่งมู่ชวนยังรู้สึกได้ว่าทุกวันนี้หลี่เยว่หานทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจห่างเหินจากชายหนุ่ม
ไม่ต้องพูดถึงมู่ชวน แม้แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็สามารถรู้สึกได้ เขาทรมาน ทว่าพูดไม่ได้
ใครบอกให้เขาไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ… มันทำให้หลี่เยว่หานไม่มีความสุข
แต่หลี่เยว่หานไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น สิ่งที่เธอสนใจนั้นไม่ได้เกี่ยวกับเมิ่งฉีฮ่วนเลย แต่เกี่ยวกับตระกูลหลี่ หลี่หรงหรงและหวังเฟิ่ง
เป็นไปได้อย่างไรที่แม่และลูกสาวจะตั้งครรภ์เกือบจะพร้อมกัน?
ดังนั้นไม่กี่วันหลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนกลับมา หลี่เยว่หานเองก็จากไปโดยไม่มีการบอกล่วงหน้า และไปในอำเภอด้วยตัวเอง
ตระกูลหลิ่ว
“อาการบาดเจ็บดีขึ้นหรือไม่” ท่านปู่หลิ่วพอใจมากเมื่อเห็นหลี่เยว่หาน แต่ความพึงพอใจนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาเต็มใจให้อีกฝ่ายมาเป็นหลานสาวของเขา
“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานตอบอย่างสุภาพ “ขอบคุณผู้อาวุโสที่เป็นห่วงและส่งสิ่งดี ๆ มาให้ข้าได้บำรุงร่างกายเป็นครั้งคราว ไม่เช่นนั้นตอนนี้ข้าอาจจะยังลุกจากเตียงไม่ได้”
ทุกคนชอบคนเชื่อฟัง ท่านปู่หลิ่วเองก็รู้ว่าครั้งนี้หลี่เยว่หานมาเพื่อขอบคุณเขา ดังนั้นการแสดงออกของเขาจึงดีมาก ซีอิ๊วขนาดใหญ่หลายไหที่หลี่เยว่หานส่งมาให้เมื่อคราวที่แล้ว หลิ่วเทียนเสียงได้เพิ่มมันเข้าไปในร้านของตัวเองและมันขายดีมาก
สำหรับผู้ที่
