ง ถานไคว่ที่ขายโดยนายน้อยเวินซึ่งเป็นพ่อค้าชั้นหนึ่งให้กับบรรดาผู้ร่ำรวยและผู้มีอำนาจเป็นของที่ข้าทำเอง และวันนี้ข้านำถานไคว่มาให้โดยเฉพาะ ข้าหวังว่าผู้อาวุโสทุกคนจะยอมรับมันนะเจ้าคะ”
ในขณะที่พูดแบบนั้น หลี่เยว่หานก็มองหลี่หรงหรงที่เงียบตลอดเวลาอย่างอ่อนโยน ก่อนพูดอย่างมีความหมาย “ข้ายังหวังว่าจะได้รับความสุขจากน้องสาวของข้าด้วย”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ การแสดงออกของหลี่หรงหรงก็แข็งทื่อ แต่นางก็ฝืนฉีกยิ้มน่าเกลียดออกมา ไม่ว่าใครจะมองต่างก็รู้สึกได้ว่านางมีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของหลี่หรงหรง ในใจหลี่เยว่หานก็ลอบมั่นใจมากกว่าเดิม
ไม่ว่าจะเป็นหลี่หรงหรงหรือหวังเฟิ่ง นางเกรงว่าจะมีอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ครั้งนี้
