เมื่อมองหวังเหอฮวาและหลิ่วจื้อหย่วนที่อยู่ในโลกของพวกเขา ดวงตาของหลี่เยว่หานก็มืดมน ก่อนใช้ประโยชน์ตอนที่ทุกคนไม่สนใจกระซิบข้างหูของหลี่หรงหรง “อันไหนของปลอม? เจ้าหรือท้องของแม่เจ้า?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่หรงหรงก็คว้ามือของหลี่เยว่หานทันที นางมองอีกฝ่ายด้วยความตกใจและไม่พูดอะไร
หลี่เยว่หานยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า หลังจากพยุงหลี่หรงหรงไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยท่าทางปกติ เธอก็นั่งลงข้าง ๆ อีกฝ่าย “ข้ารบกวนแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ เดิมข้าแค่อยากจะมาขอบคุณ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นการเรียกให้ทุกคนมา”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิ่วเทียนเสียงก็โบกมือ “เจ้าเป็นลูกสาวบุญธรรมของข้าแล้ว และเจ้าก็รวมอยู่ในลำดับสกุลของตระกูลหลิ่วแล้วด้วย ดังนั้นจึงไม่ต้องขอบคุณ ทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน ไม่มีอะไรให้ต้องขอบคุณ ”
“ท่านพ่อ ท่านพูดอย่างนั้นไม่ได้นะขอรับ ครั้งสุดท้ายที่เราออกหน้าช่วยหลี่เยว่หานเรามีปัญหามากมาย!” หลิ่วจื้อหย่วนได้ยินคำพูดของหลิ่วเทียนเสียง จึงผละจากหวังเหอฮวาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ไม่นานมานี้ มีบางคนถามข้าว่าความสัมพันธ์ระหว่างท่านเก้าแห่งพรรคมัจฉามังกรกับตระกูลหลิ่วของเราคืออะไรด้วย”
“จื่อหยวน อย่าพูดไร้สาระ” นายท่านหลิ่วดุ จากนั้นก็มองไปที่หลี่เยว่หาน “เยว่หานอย่าถือสาเลย จื้อหย่วนแค่ชอบพูดเรื่องไร้สาระน่ะ”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานพยักหน้าด้วยสีหน้าเข้าใจ “ข้าไม่มีของดีจากในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมาให้ พูดตามตร
