บทที่ 141 ความลับของครอบครัว
หวังเฟิ่งตกตะลึง
นางเห็นหลี่เยว่หานเดินมาบนบนถนนด้วยใบหน้ากังวล ดังนั้นจึงคว้าเนื้อตุ๋นจากมือของอีกฝ่าย แต่ใครจะรู้ว่าหญิงสาวจะแย่งเนื้อตุ๋นที่นางเอาใส่ปากทิ้งไป ก่อนที่นางจะทันได้ตอบสนอง?!
กลิ่นของเนื้อตุ๋นยังคงติดอยู่บนริมฝีปากและฟันของนาง ทว่าหลี่เยว่หานกลับโยนเนื้อนั่นลงบนพื้นและเหยียบมันอีกสองสามครั้ง นี่มัน… นางจะกินมันได้อย่างไร!
“นังเด็กสารเลวคนนี้!” หัวใจของหวังเฟิ่งเจ็บปวดมากจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางท้าวเอวและด่าทอว่า “มารดาของเจ้าตั้งครรภ์ แต่ไม่เห็นเจ้าเอาของดีอะไรมาตอบแทนบุญคุณเลย เมื่อบิดาเจ้าเอาเนื้อมาให้ข้า เจ้ากลับมาแย่งชิงมันไป ทั้งยังทำเสียของ เจ้ายังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่!”
คนที่มาดูความสนุกไม่เห็นฉากที่หวังเฟิ่งแย่งเนื้อ แต่พวกเขาเห็นหลี่เยว่หานแย่งเนื้อมาจากหวังเฟิ่งด้วยตาของพวกเขาเอง ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องนี้
“ว่ากันว่าบุตรสาวคนโตของบ้านหลี่เป็นหญิงแกร่ง ไม่คิดมาก่อนว่านางจะทนเห็นแม่เลี้ยงกินอาหารดี ๆ ไม่ได้ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าชีวิตของเด็กทั้งสองในบ้านเมิ่งจะเป็นอย่างไรบ้าง”
“อย่าพูดเช่นนั้น อย่างหวังเฟิ่งจะเป็นคนดีได้รึ? ยัยหนูเยว่หานแต่งงานมาได้ครึ่งปีแล้ว เด็กทั้งสองก็ขาวอวบขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ว่า เยว่หานเป็นคนใจดี!”
“คนเรารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ เห็นแม่เลี้ยงกินเนื้อแล้วต้องไปแย่งชิง จะใจดีได้อย่างไร ได้ยินว่าหลี่ต้าหู่
