ต่ก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้
เมื่อเห็นว่านางกำลังจะร้องไห้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ถอนหายใจและพูดว่า “อาหญิงของเจ้ากลับมาแล้ว เจ้าคืนมันให้ข้าได้หรือไม่?”
“แต่… ใช่!” เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ตั้งใจตำหนินาง หลิงซีจึงรีบพุ่งมายัดลัญจกรหยกใส่ในอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วน แล้วคร่ำครวญว่า “ข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านอา ข้าไม่ได้หมายความว่าไม่อยากให้ท่านช่วยอาหญิง!”
ในห้องเก็บสุรา ตอนหลี่เยว่หานออกมา ร่างกายนางเกือบจะแข็งอยู่แล้ว หลิงซีตกใจมาก แต่นางไม่กล้าส่งเสียง ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงป้อนสุราให้หลี่เยว่หาน เพื่อให้ร่างกายอีกฝ่ายอบอุ่น จากนั้นจึงพยายามใช้ร่างกายของตัวเองอุ่นร่างของหลี่เยว่หาน
ตอนนี้หลี่เยว่หานสบายดีแล้ว นางจึงรู้สึกโล่งใจ
“ในอนาคตเจ้าจะเอาแต่ใจไม่ได้” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากที่ดื่มน้ำพุจิตวิญญาณ
หลังจากดื่มน้ำพุจิตวิญญาณ หลี่เยว่หานก็รู้สึกสบายขึ้นมากเช่นกัน เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนจ้องมองหลิงซี เธอก็อดที่จะพูดไม่ได้ว่า “อย่าโทษหลิงซี ทำแบบนี้ ท่านจะทำให้นางกลัวนะ”
“ข้าขอโทษ” เมิ่งฉีฮ่วนก้มศีรษะลง ซ่อนพายุของความรู้สึกผิดไว้ในดวงตาของเขา “ข้าไม่สามารถปกป้องเจ้าจากลมฝนได้ ทั้งข้ายังต้องให้เจ้ามารับความเสี่ยงแทนข้าอีก”
“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวควรจะเป็นหรือ?” หลี่เยว่หานยิ้มอย่างอ่อนโยน และยกมือขึ้นเพื่อดึงตัวหลิงซีเข้ามาหา “อีกอย่าง ข้าก็สบายดี”
“ในภายหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เว้นแต่เจ้าจ
