บทที่ 138 น้องเมิ่ง ข้ามาดื่มกับเจ้า
ที่นี่หนาวกว่าข้างนอกอย่างน้อยสิบเท่า และสถานที่ที่เธอเข้ามานั้นไม่ได้อยู่ใกล้น้ำพุจิตวิญญาณเลย แต่อยู่บนถนน
หลี่เยว่หานกอดอกและตรวจสอบทิศทางอย่างระมัดระวัง ถ้าเธอต้องการน้ำพุจิตวิญญาณ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องปีนข้ามภูเขาลูกนี้ไป
เมื่อได้ยินเสียงโหยหวนของสัตว์ร้ายในป่า หลี่เยว่หานก็หดหัวลง กัดฟันและเดินเข้าไปในป่า
ข้างนอกตอนนี้
หลังจากที่หลี่เยว่หานเข้าไปในมิติ เมิ่งฉีฮ่วนก็ต้องการที่จะเข้าไปกับนางด้วย แต่หลิงซีซ่อนลัญจกรหยกไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา “ท่านอาไปไม่ได้! ตอนนี้ท่านอาป่วยอยู่ อาหญิงบอกว่า ท่านอาต้องดูแลตัวเองและพักผ่อน”
“หลิงซีใจเย็น ๆ อาหญิงของเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย อาอยากเข้าไปข้างในแล้วพานางออกมา” เมิ่งฉีฮ่วนเกลี้ยกล่อมหลิงซีอย่างอดทน
แต่หลิงซีส่ายหัวอย่างหนักแน่น “ไม่! ตอนนี้ท่านอาอาการไม่ดี อาหญิงบอกว่าถ้าคนที่มีอาการไม่ดีเข้าไปในมิติ เขาจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อนเมื่อออกมา”
“อาสัญญาว่าจะออกมาเร็ว ๆ จะไม่กลายเป็นคนปัญญาอ่อน ดีหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนกังวลมาก แต่เขาไม่สามารถแย่งมันจากหลิงซีได้ ทั้งยังกังวลว่าเมื่อเข้าไปแล้ว หลิงซีจะตามมาด้วย
ร่างกายปัจจุบันของหลิงซีไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของมิติได้ นางสามารถตายได้อย่างง่ายดาย
“ไม่ หลิงซีฟังอาหญิง!” หลังจากพูดจบ หลิงซีก็วิ่งออกไปจากห้องโดยถือลัญจกรหยกไว้
เมื่อเห็นเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ยกผ้านวม
